
من به خوابی عمیق فرو رفتم
گویا تمامی گناهانم بخشیده شدند
دیگر هیچ حس بدی وجود ندارد
صدای سولوی غمگین اگاهم میکند
از نشانه ها همیشه ترسیدم
مثل برگشتن به اوج بی خود بودن
صدا های تاریک اینبار روح مرا می خوانند
از وجود داشتن ترسی ندارم
و تنها چیزی که مرا می ترساند، فردای بدون تو است.
پشت کوه ها منتظرت بودم
وقتی هنوز باران میآمد
پلکانی از خوشبختی برایم بود
ولی هنوز نیامده بودی که به رفتن فکری کنم
شاید صد سال دیگر شاید همین الان بیایی
اما من به امید آمدنت جوانه زده ام
درختان مرثیه ای برایم خوانده بودند
طوفان همه چیز را به نابودی خواهد کشاند
اما میدانم حتی جسم بی جانم برایت با ارزش خواهد بود
روزی میرسد که برایم اشکی میریزی
و برایم شعری کهنه خواهی نوشت
