سرا از من می خواند
غم چه میداند
از سرای بی غم
وصله سرای غم
فراهم نیست بی غم سرا
عامل تمام بی من شدن ها
سالانه خوردن روح و پوست آغشته به خون بود
من چه میدانم از مرگ و جهل
از درونم نغمه ای بی آواز می خواند
گرایش و تمایل را چه می خواند
آوازی ماهور گونه از رگ های تنگ چشمانم چه می خواهد
کلمه ها را برایم ردیف نکن
پاسخ در تناسخ قلم ردیف نمیشود
چه میخواهی ای شبه تاریکی
من تمامم تمام شده
چه دیدی از حرف هایم
که امروز به فکر جسدم هستی
من از تو هیچ نمی خواهم جز رفتنت
چرا چون رفتنت رفتن من خواهد بود
رابطه ما به دیالکتیکی ختم خواهد شد
و صلح نامه تاریکی که ما غرقش می شویم
بعد از من
هیچ ادمان دیگری از تو انتظار نمی رود
لطفا بی صدا وجودم و گوشتم را تمام کن
