تمام این مدت که نوشتم، متوجه یک موضوعی شدم که اگر دنبال نوشتن نمی رفتم پیدا نمی کردم. شتاب زدگی برای زندگی. این مساله قطعا برای همه ما خیلی دیده میشه اما من نمی دونم که در سال های کم نوجوانی از زندگی چی می خواستم. میخواستم همه ی دنیا من رو بشناسند؟ همه به من احترام بذارن یا در کل شخصیتم رو گم کرده بودم؟ قطعا شخصیتم گم شده بود که اعتماد به نفس خیلی کمی توی این چند سال دستگیرم شده. پس توصیه من به تویی که نوجوان تازه وارد به زندگی هستی شتاب زده نباش. کلی شعر و داستان چرت و پرت فلسفی می مونه و دستت و نمی دونی باهاشون چیکار کنی و بعد اعتماد به نفست خیلی راحت از دست می ره. در ادامه هماین اشعار قدیم رو براتون به اشتراک میذارم.