در تلألو تمدنی نیم سوخته در میان خاکی سیاه
قلوه سنگی را احساس میکنم که نشانه اش
به سمت سینه شکافته شده من است
و گاهی سوزش اش چنان مرا از خود
به خودی دیگر میبرد
که تفکر غریب از بی وجودی مطلق
شکلی محزون از من می‌سازد
در گمشده ترین عصر هژمونی
تنها دستاورد خوبم
اشک های سرب گونم است
میدانم نمیدانی اما شاید روزی دانستی
مغموم آویخته شدن به مرگ
جز طلبی خام چیزی بیش نبود.
