با کنکور یاد چی میافتی؟
استرس،شک یا شاید نتوستن؟ خب معلومه چون طبیعیه. وقتی وارد یک جو کاملا جدی و سمی میشی که اخرین سال تحصیلی ات رو بدترین یا شاید بهترین شکل درس بخونی، یه وقت هایی که دیگه مغزت سعی میکنه باهات همکاری نکنه و یه مدتی درس نخونی. درس نخوندن چی میاره؟ استرس مفرط. و در اخر چی میشه؟ ناامیدی و در اخر تست های مزخرفی که خیلی سختن و تراز هایی که هر ماه افت میکنن! چند وقت پیش نوشته ای خوندم که میگفت ادبیات برای بچه ها محبوب نیست و درصد های داوطلبان به صفر یا حتی منفی میرسه در صورتی که فیزیک رو 50 به بالا میزنن! اما خب همه اینا الان میگی که چه ربطی صید پول داره اخه؟ ربطش اینجاس که درس هایی که اسمشون بد رفته اقتصاد و فیزیک یا حتی زیست روشون سرمايه گذاري های زیادی توی اموزش شون میشه و میلیون میلیون تومن هر سال میره تو جیب الا و کلاسینو و...
استاد عربی فلان کلاس گذاشته جلسه اول رایگان بدو تا تموم نشده!!! اما این وسط ایا کسی برای ادبیات وقتی میذاره؟ مشکل من تمرکز روی های دیگه و ول کردن ادبیات نیست، منظور من تجاری شدن کنکوره که هر سال خیلی از ما معمولی ها با افت تراز، کاهش درصد و گاهی خریدن صندلی مون مواجه هستیم و بیشتر این حالت جو رو برای ما رقابتی نمیکنه بلکه به بازار عایدی میکنه که ظاهرش خیلی با باطنش فرق دارد. و به دام خلافکاران افتادن خیلی زود ما رو از که هستیم دور میکنه و به غایت نرسیدن رو برامون حتمی میکنه.