دلم واسه کودکیم تنگ شده... واسه خونمون... واسه محله مون...واسه روزای بارونی، بارون میومد، هوا فوق العاده سرد بود با دوچرخه زیر درختای افرا و سرو رد میشدم... میرفتم خونه کنار بخاری...دلم واسه دقدقه هام..بیرون اون حسی که بهم میداد...بارون اون حسی که بهم میداد... دلم تنگ شده... خیلی زیاد...
الان که دارم اینو تایپ میکنم و از حسم براتون میگم غرقِ در اهنگ مونا فرساد هستم که میگه : خونه ما دور دور پشت کوه های صبور
پشت دشتهای طلایی پشت صحراهای خالی
خونه ماست اونور آب اونور موجهای بی تاب
پشت جنگلهای سرو توی رویاست توی یه خواب
پشت اقیانوس آبی پشت باغهای گلابی
اونور باغهای انگور پشت کندوهای زنبور
خونه ما پشت ابرهاست اونور دلتنگی ماست
تهِ جاده های خیس پشت بارون پشت دریاست
خونه ما قصه داره آلبالو و پسته داره
پشت خنده های گرمش آدمهای خسته داره... :)
. راستش از اینکه حس هام و یه جورایی تمناهای درونیم رو با کلمات توصیف میکنم حداقلش یه کم راضیم میکنه و میتونه ارومم کنه مثه همین لحظه که اروم شدم...
امشب با یک واژه ی زیبا اشنا شدم که خیلی عجیب با رویداد حسم، مصادف شده بود... جالبه برام به حس و حال دلتنگیم مربوط میشد... یک واژه ی پرتقالی هست بهش میگن saudade
ینی احساس گنگ و مبهمی برای چیزی که وجود ندارد... و احتمالا نمیتواند وجود داشته باشد، اشتیاقی نوستالژیک برای کسی یا هر چیزی که عاشقش بوده اید و از دستش داده اید...
:)
