زندگی توی جزیره فردا وارد ماه دوم خودش میشه، برای من ولی خیلی سخت گذشته، جزیره با همه ی جذابیت هایی که داره برای من نقطهی گندهی بلاتکلیفیه، هر روز برام یه رنج جدید رو میکنه و من همش خودم رو سرزنش میکنم که با وجود سی ساله بودن در ماه اول و سی و یک ساله شدن در ماه دوم چرا هنوز نمیتونم مشکلات و رنج هام رو مدیریت کنم، دارم حتی با این موضوع عدم توانایی هم برای خودم رنج میخرم.توی یک خونه یمشترک با همکارانی که تقریبا ازشون متنفر هستم دارم زندگی میکنم و حتی صدای خنده هاشون هم رو اعصابمه، برای زندگی انرژی کافی ندارو و روزمرگی بدی جای خودشو به شور زندگی داده.
نیاز دارم حرف بزنم، زیاد و بی وقفه حرف بزنم، درک بشم، لمس بشم، دوست بدارم، دوست داشته باشم، حس های متناقضی دارم، الان بغضم که از صبح بیخ گلوم بود شکست، حلقه های اشک اومد و نشست رو چشمم، دارم تار میبینم، چی شد که شکست؟ چون دیدم برای بار دوم دارم مینویسم که دوست دارم درک بشم و صدای نفرت انگیز خنده های فیک منشیه از تو هال میاد،این فضا سم داره، این فضا برای من سم داره، آخ.