تصور کنید یه فیلمی اونقدر معرکه باشه که فقط از روی یکی از ایدههاش سریال Beefساخته شده باشه. هرچند سازندههای خود سریال اعتراف نکردن ولی اگه شما فیلم رو ببینید متوجه منظورم میشید. شاید اگه دامیان زیفرون به جای آرژانتین تو انگلیس به دنیا اومد میتونست با یه سریال آنتولوژی خفن خودشو مطرح کنه. در واقع «قصههای وحشیانه» چند داستان جدا از هم هستن که یک ویژگی مشترک اونا رو بهم وصل کرده. انتقام.
زیفرون در تمام 6 قصه سعی میکنه با دید جدیدی به انتقام و پیامدهاش نگاه کنه. شاید فکر کنید مگه چقدر هنر میخواد که 6 داستان مجزا رو بهم بچسبونی؟ ولی اینطور نیست. زیفرون فکر شده و باملاحظه هر داستان رو به دیگری وصل کرده و در انتخاب داستان اولیه و اختتامیه هوشمندانه عمل کرده.
متن حاوی اسپویل است
داستان اول، داستان مردیه که بلد نبوده احساساتش رو (مخصوصا خشم رو) به روش درست بیان کنه. تمام ما در طول زندگی دچار مشکلاتی میشیم؛ خیانت، شکست، تحقیر. همهی اینها درد مشترک آدمهاست و نحوهی برخورد ما با این چالشهاست که شخصیت ما رو شکل میده. خب، گابریل پاسترناک از اون آدمایی بوده که همه چی رو تو خودش میریخته؛ از خیانت دوست دخترش تا شکست تو حرفهی موسیقی و حتی معلم دوران تحصیل. خب، بالاخره تمام خشمهای کوچیک زندگی گابریل روی هم جمع میشه و به حد انفجار میرسه. برای تمام آدمهایی که ازشون کینه به دل داره به یه بهانهای بلیت هواپیما جور میکنه تا همه رو با هم بکشه.
داستان دوم تو یه سالن غذاخوری کوچیک و جمع و جور اتفاق میافته. چیزی که در مورد تمام داستانها به چشم میاد شروع سادهشونه که خیلی سریع و ماهرانه تبدیل به یه کابوس میشه. مردی به رستوران میاد و با گارسون که یه دختر جوونه گستاخانه رفتار میکنه. وقتی معلوم میشه مرد سیاستمداره آشپز نقشه میکشه که تو غذاش مرگ موش بریزه چون بر حسب تصادف این همون مردیه که باعث وضعیت اقتصادی بد اونهاست. اما همه چیز وقتی پسر نوجوان مرد به رستوران میاد و غذاش رو باهاش شریک میکشه بحرانی میشه.
داستان سوم، همون داستانیه که سریال بیف از روش ساخته شده. مردی سوار ماشین گرون قیمت و نونوارشه و به موسیقی آرامش بخشی گوش میده. وقتی میخواد از یه ماشی رده پایین سبقت بگیره ولی نمیتونه بوق میزنه، انگشت وسط بهش نشون میده و فحشش میده. کمی جلوتر لاستیکش پنچر میشه. صاحب ماشین قراضه بهش میرسه و این دو نفر خشمشون رو سر همدیگه خالی میکنن. کاری که اصلا عاقبت خوبی نداره. نکتهی خندهدارش اونجاست که وقتی پلیسها جسد دو مرد رو پیدا میکنند، در مخیلهشون هم نمیگنجه که همه چی از یه دعوای جادهای ساده شروع شده و حدسشون جرایم عشقیه.
داستان چهارم داستان شورش یک شهروند علیه بیقانونیهای هر روزهایه که شاید برای همه پیش اومده باشه. یه انتقام با چاشنی دینامیت. ماشین یه مهندس ساختمون رو بدون اینکه جای اشتباهی پارک کرده باشه میبرن پارکینگ. مرد هر چقدر سعی میکنه توضیح بده و از راه قانونی و مدنی مسئله رو حل کنه موفق نمیشه. همه چیز وقتی بدتر میشه که با مامور شهرداری درگیر میشه و کارش رو از دست میده. از اونجا به بعد همه چی مثل یه دومینو فرو میریزه. همسرش درخواست جدایی میده و به علت بیکاری حضانت دخترش رو ازش میگیره. وقتی برای چهارم ماشین مرد بدون اینکه در محل پارک ممنوع ماشینش رو پارک کرده باشه با جرثقیل حمل میشه، این بار مرد از دانشش استفاده میکنه و تو ماشینش مواد منفجره میذاره و پارکینگ رو منفجر میکنه. نتیجهی این کار حمایت باورنکردنی مردم تو شبکههای اجتماعیه.
داستان پنجم، داستان تقابل پولدارها و فقراست. وقتی پسر جوون یه مرد پولدار یه زن حامله رو زیر میگیره و خودش و بچهش رو میکشه، پدر و مادرش از پسرشون حمایت میکنن و از باغبون منزل میخوان جرم پسر رو گردن بگیره و به جاش بره زندان. بابت این کار بهش نیم میلیون پول میدن و بهش قول وکیل خوب هم میدن. اما وقتی دادستان متوجه شهادت دروغ میشه برای لاپوشانی رشوه میخواد. وکیل خانواده هم سهم خودشو میخواد. جالبه که کمترین سهم قراره به مرد بیچارهی از همه جا بیخبری برسه که قراره بره زندان و آبروش برای همیشه خدشهدار میشه.
داستان ششم و داستان آخر، شاید بهترین داستان فیلم باشه. تا اینجا داستانهای سیاهی از بیعدالتی اجتماعی، اختلاف سطح طبقاتی و قتل دیدیم اما زیفرون به ازدواج باعث میشه یه مراسم عروسی ترسناکتر از بقیهی داستانها به نظر بیاد. همه چیز با رقص و پایکوبی شروع میشه. وقتی عروس (رومینا) میفهمه داماد (آریل) بهش خیانت کرده مراسم عروسی به شکنجهگاه تبدیل میکنه. حتما طلاقهای بد رو اطرافتون دیدین. باورش سخته که چطور دختر و پسری که تو عکسهای آتلیهای چنان با عشق بهم میکنن چطور تبدیل به بدترین دشمنهای هم تبدیل میشن. زیفرون از خیانت، تهدید به طلاق و گرفتن اموال، کینهجویی و انتقام بین زوجها اون هم وقتی تمام فامیل و دوستان تماشاچین رو چنان با مهارت و ریتم خوب نشون میده که محاله این داستان رو ببینید و تا مدتها ذهنیتتون رو در مورد ازدواج تغییر نده. جالب اونجاست که آخر داستان انگار که از ضرب المثل «زن و شوهر دعوا کنند، ابلهان باور کنند» الهام گرفته باشه، فیلم رو با معاشقهی عروس و داماد تمام میکنه.
دیالوگ نویسیها، سادگی فیلم و دوری از کاتهای عجیب و غریب و تمرکزش روی مسئلهای که میخواد نقد کنه باعث شده ارزش کار چندین برابر بالاتر بره. واقعا حیف که از سال 2014 تا حالا فیلمی در حد «داستانهای وحشیانه» از زیفرون ندیدیم. آخرین فیلمش دستگیری قاتل با بازی شایلین وودلی بود که در بهترین حالت متوسط بود. با این حال این موضوع چیزی از ارزش این فیلم کم نمیکنه.