قلم به دست میگیرم و نقش خیال و احساس را با کلمات به روی کاغذ میآورم.
گاه قلم عاجز میشود و کلمات ناتوان اما هنوز خیال من زنده و پر شور میرقصاند قلم خشکیده را روی کاغذ و شعری پر از حرف های خالی که لبریز از احساسات است را رقم میزند!
گاه مینویسم از درد که به دنبال درمانگری میگردم که دوای درد بداند و علاج غم.
گاه مینویسم از وفای دوست و شیرینی رفاقت و تلخی های دلنشین و زود گذر میان ما...
گاه مینویسم از هر آنچه هست و نیست، که گاه در زندگیام نیست آنچه که باید و هست آنچه که نباید.
گاه مینویسم به یاد تو! تویی که هر روز بند بند وجودم را با نیاز به آغوشت درگیر میکنی؛ تویی که میتوانم با کلمات سکوت و فریاد افکار قلبم عاشقانه دوستش داشته باشم.
من مینویسم تا شاید روزی تو بخوانی و بدانی و باز در آغوش من بمانی که بودن با تو به زندگی طعم خوشبختی میدهد...
من مینویسم تا اتفاق بیفتد!
به تاریخ:
29 آذر 1401_25جمادی الاولی 1444_20 December 2022
اولین پست!
پ.ن: منتظر نظراتتون هستم..