
اولین برف امسال هم داره میباره و تو نیستی که بهت بگم چقدر دوستت دارم؛ نیستی که زیر برف گونه های سرد و سرخت رو با بوسیدن گرمشون کنم؛ نیستی که به بهونه ی گرم کردن دستات، بگیرم دستات رو؛ نیستی که به بهونه ی سرما خودم رو گلوله کنم توی بغلت.
تو نیستی و اینجا دونه های برف جای تو صورتم رو نوازش میکنند و بوسه میزنند روی لبام:) برف سعی داره شوری اشک رو گونم و تلخی نبودت کنارم رو کم رنگ کنه ولی همونجوری که مژه های خوش فرمت با خیس شدن بیشتر به چشم میومدن نبودت هم با بارون و برفی شدن هوا بیشتر به رخ کشیده میشه.
ابر سیاه دلتنگی دیشب چتر شده بود روی قلبم. خوابتو دیدم! با دیدنت بدون مکث خودم رو میون دوتا دستت که بازشون کرده بودی از هم و منتظر بودی فاصله ی بین دستات رو با تنم پر کنم ،انداختم.
ضربان قلبمون، دمای تنمون، ریتم نفسامون یکی شده بود...
چند دقیقه آرامش رو توی بغلت حس کردم؛ از بغلت بیرون اومدم و پیشونی پری ماه پیشونی قشنگم رو بوسیدم:)
میگن اولین چیزی که از یه آدم فراموش میکنی صداشه؛ ولی من هنوز واضح یادمه صدات رو که برام میخوندی:
"از خواب شیرین، ناگه پریدم ،اورا ندیدم، دیگر کنارم به خدا
جانم رسیده ،از غصه بر لب، هر روز و هر شب، در انتظارم به خدا:)"
بیدار شدم و بازم تو نبودی...
جای خالیت توی بغلم رو با بالش پر کردم، ولی جای خالیت توی قلبم پر نشدنیه و خودت اینو بهتر از هر کس دیگه ای میدونی...
باز شب شده و صدای تو هنوز زمزمه میشه توی گوشم:
"این روز ها تنها آغوش تو میتواند آرامم کند..."
چی میشه اگه تو هم از این فاصله خسته بشی؟چی میشه اگه تو هم دلت تنگ بشه؟چی میشه اگه هنوزم دوستم داشته باشی؟:)
آسمون به زمین میاد و زمین به آسمون میره! این بار لب آسمون رو میدوزم به زمین و کاری میکنم دهن زمین باز بمونه که فاصله انداخته بین من و تو، تو فقط بیا:)