تب پیچیده در بدنم. مثل تمام دفعات قبل که نمیدانستم چرا و فقط غم را پیدا میکردم که تلنبار شده و احتمالا به حرارتی بدل شده که بخواهد اینطور خودش را از بدنم فراری دهد. یکی استامینوفن پانصد، یکی سرماخوردگی بزرگسالان، یکی سیتریزین، یکی مفنامیک اسید، یکی سلکوسیب و اگر کمی بیشتر حوصلهام سر برود احتمالا نصفی از یک کلونازپام از گنجینهی روز مبادام. مامان چند روز است حالم را نمیپرسد. فقط خودش همهچیز را تعریف میکند. آتشبس شده است و به خانهام برگشتهام. دلم برای تمام این احوالات تاریک تنگ شده بود. جنگ مرا از خود فرو رفته در تاریکی تنهاییام دور کرده بود. حالا دوباره به منطقهی امن و متوقفدرزمانومکانم بازگشتهام و خودم را گیر انداختهام. سوپ گذاشتهام با هرچه فکر میکردم به سوپ مربوط است و گلوریا گینور دو ساعتیست در خانه داد میکشد که I will survive اما من مطمئن نیستم. سرم گیج میرود. دو روزیست سرم گیج میرود. اگر سرم گیج نمیرفت مطمئنم نمیتوانستم تمام پیامها را پاک کنم. اگر سرم گیج نمیرفت حواسم بیشتر جمع بود و لااقل چندتا پیام برای روزهای غصهی خودم نگه میداشتم. اما سرم گیج میرفت و امروز ظهر تازه درست حالیم شد که جدی جدی خودم همهچیز را پاک کردم. خوب است که مغزمان را نمیتوانیم دوطرفه پاک کنیم.
آتشبس شد. نمیدانم آتشبس کثافتتر است یا جنگ. مامان روزی دو بار میگوید دوباره جنگ خواهد شد و باید برگردم. هر صدایی میآید هشیارم. چمدانم را هنوز باز نکردهام. کارهای ضروریام در تهران را باید زودتر انجام دهم پیش از شروع نیمهی دوم بازی. سوپ روی گاز پر از رب گوجه است. مامان همیشه میگوید رب کم بریز. تنها زندگی میکنم که توی سوپم رب بیشتر بریزم و مامان نبیند. گلوریا گینور سرگیجهام را بیشتر میکند اما نمیتوانم خاموشش کنم. دستهام درست حس ندارد. توی آینه خودم را میبینم. سیگار را بالای سرم میگیرم و شل میرقصم. تب انگار مستم کرده است. ظرفها را نشستهام. پیام میدهم «من چت جیپیتی ندارم.» میگوید «همهچیز کند شده باز.» از صبح بیست بار کولر را روشن و خاموش کردهام. پریروز میگفتم دمای ایدهآل خانه برای من ۲۸ است؛ زمستان و تابستان. اما امروز از ۲۵ تا ۳۱ در نوسان بودم. پرده را کنار زدهام تا اگر پدافند فعال شد و گلوریا هنوز میخواند، رد نورش را توی آسمان ببینم و بفهمم. بفهمم که چه؟ کاش زندگیام دست خودم بود و میتوانستم محکم بگویم اگر دوباره جنگ شروع شد، من از جایم تکان نخواهم خورد. آن روز ف میگفت اگر دوباره جنگ شد جمع کنم و بروم خانهی آنها چون خانهی خودم جای خطرناکتریست. خانهی خودم خطرناک نیست. چیز مهمی کنارش نیست. اما دلم میخواست وسط یک منطقهی نظامی حساس خانه کنم. دلم میخواست آن پسری باشم که چون در سربازی در پدافند بوده، رفتهبود داوطلبانه دوباره در پدافند شهری کار کند. دلم میخواست آن پسری باشم که وقتی گلولههای ضدهوایی تمام شد با کلاش به پهبادها شلیک کرد و آخر سر هم کشته شد. نوجوان که بودم از جایی رد شدم که چند ساعت بعد حادثهای رخ داد. به یکی که دیگر یادم نیست چه کسی، پیام دادم و گفتم کاش من جای کشتهشدهها بودم. گفت این حرف از شجاعتت نیست. آن موقع باور نکردم اما راست میگفت. من از همان موقع میخواستم از همهچیز فرار کنم. گفتم «کاش زودتر بریم مرحلهی بعد. حوصلهم سر رفت.» گفت مطمئن نباشم مرحلهی بعد حالم بهتر باشد. سوپ حاضر شد. چه کسی میداند این تبی که در تنم پیچیده سرماخوردگیست، غم و دلتنگی زودهنگام است یا اضطراب جنگ؟ کاش همهی پیامها را پاک نکرده بودم.
د پشت تلفن گفت «بمیرم برات که واقعا هیچی خوشحالت نمیکنه.» سه سال پیش هم همهی بدبختیهای مرتبط و غیرمرتبط ناگهان سرم ریخت. حالا تعداد بدبختیهای آوارشده کمتر از سه سال پیش است و عمقشان بیشتر. چشمهایم مثل همان روزهای سه سال قبل شده؛ فقط تا پنجاه درصد میتوانم بازشان کنم. از این مریضی استقبال میکنم. در چارچوب یک مریضی، میتوانم قرص بخورم و بخوابم. باید به کسی بسپرم اگر جنگ شد بیاید بیدارم کند. تا چند روز باید منتظر باشیم تا این سکوت سنگین و سخت و بیمعنای آتشبس شکسته شود؟ زمان باز کش میآید. کسی نمیداند این یعنی چه. دستهام کبود است؛ انگشتهایم بیجان. توی سوپی که ادویه ماسالا زدهام باید آبلیمو هم بزنم؟ پیچیدگیها بیشتر از آن است که بتوانم با کسی بگویمشان. قسمت چهارم وستورلد را شروع میکنم.
۱۰ تیر ۰۴