امروز یک هفته از شروع جنگ گذشت. وقتی روز اول کانال تلگرامی تازه‌ای باز کردم و در آن نوشتم، فکر کردم احتمالاً جوگیر شده‌ام. احتمالاً خیلی زود همه‌چیز تمام می‌شود و این کانال را هم باید بسپرم به اعماق خاطرات گذشته. مثل آن کانالی که ساخته بودم تا در لحظه‌های حمله‌ی عصبی، بتوانم آخرین فکرهایم را قبل از مرگ بنویسم. مثل کانالی که ساخته بودم تا در روزهای سرخوشی، دلایل احمقانه و ساده‌ای که برایم زندگی را تداعی می‌کرد بنویسم. مثل کانالی که در آن برای عزیزانم هر روز وصیت‌نامه‌های تازه می‌نوشتم تا بعد از مرگم به دست‌شان برسد. مثل ده‌ها کانال کوتاه‌مدت دیگری که در چندسال اخیر ساختم و هیچ‌کس را به آن راه ندادم و کسی چیزی نخواند. برای همین هم تصمیم گرفتم این کانال جدید را هم به کسی نگویم تا ببینم جنگ تا کی ادامه دارد. اما جنگ ادامه دارد. وارد هفته‌ی دوم آن شدیم. همین است که از حالا یک پله عمومی‌تر می‌نویسم. ما نباید هیچ‌وقت وبلاگ‌هایمان را رها می‌کردیم.
هفته‌ی گذشته چنین روزی، چنین ساعتی، درحالی‌که اشک تصویر همه‌چیز را تار و مبهم کرده بود، داشتم وسایلم را جمع می‌کردم تا خانه‌ام را ترک کنم. هفته‌ی پیش در چنین ساعاتی، برای آخرین‌بار تا مدتی نامعلوم خانه‌ام را ترک کردم و نمی‌دانم دیگر کی می‌توانم به آن بازگردم. یک هفته است گلدانم را آب نداده‌ام. در گرما تشنه‌اش شده حتماً. نمی‌دانم شیشه‌های بلند و سرتاسری خانه‌ام هنوز سرپا مانده‌اند یا فرو ریخته‌اند. هرچه از این و آن پرسیدم، کسی درست نمی‌دانست در همسایگی‌مان دقیق کدام ساختمان را هدف گرفته بودند. فقط می‌دانم جایی در خیابان‌مان موشک خورده است. هفته‌ی گذشته در چنین دقایقی، برای آخرین بار از خانه‌ام خداحافظی کردم، کوله و چمدانم را در ماشین گذاشتم و راه افتادم. من زندگی دو هفته قبلم را می‌خواهم.
ع گفت «دوره کمک‌های اولیه می‌خوام برم؛ میای؟» دلم می‌خواهد بروم. دلم می‌خواهد توی خانه منتظر ننشینم تا دانه دانه خبر از دست دادن عزیزانم را بشنوم. دلم می‌خواهد من اولین‌نفری باشم که خبرش به گوش دیگران می‌رسد. دلم فرار می‌خواهد از وضعیت انتظار. ترجیح به مرگ دارم تا نشستن و انتظار داغ‌دیدن. مثل فیلم‌های سینمایی‌ست فقط بسیار واقعی‌تر. دوره‌اش را ثبت‌نام نکردم. از این جمع‌های هیئتی بود. جمع‌های مطلوب خودم را می‌خواهم. من برای فرار از این فضا چند سال زحمت کشیدم. حالا با سر دوباره در آن زمین خوردم. احتمالاً این‌جا قرار نخواهم یافت. باید نقطه‌ی قرار خودم را پیدا کنم. این‌جا خانه‌ی من نیست. این‌ها خانواده‌ی من‌اند، اما قرار ندارم.
صبح در اتاق به حیاط باز بود. پیشی محبوبم یواشکی و بی‌صدا آمد داخل اتاق. غذاخشک گربه‌ای که توی اتاق قایم کرده بودم را پیدا کرد. بیدار شدم و دیدم یک گربه وسط اتاق نشسته و در چشم‌هام زل زده. همه‌چیز سوررئال شده. خواب‌هایم چه شکلی بود؟ همه‌اش دارد رخ می‌دهد. زندگی‌مان شاید تا همیشه نابود شده باشد. به میدان رفتن، به خطر رفتن، آیا انتخاب شجاعانه‌ایست یا بزدلانه؟ با بزدلی ترجیح به خطر می‌دهم. دلم نمی‌خواهد برای زیستن تقلا کنم. مرگ هنوز نزدیک‌تر نیامده اما سراغم می‌آید. سراغ من یا نزدیکانم می‌آید. کم‌کم نزدیک خواهد شد. آن‌قدر آمادگی‌اش را ندارم که کاش مستقیم سراغ خودم بیاید.
نام کانال تلگرامی که هنوز برای هیچ‌کس هم نفرستادم‌اش را گذاشته بودم «زیستن در اشتباه‌ترین نقطه‌ی خاورمیانه» اما حالا فکر می‌کنم که احتمالاً از زیستن فاصله‌ی بسیاری دارم. چه خوش‌خیال بودم وقتی فکر کردم در اشتباه‌ترین نقطه‌ی خاورمیانه می‌توان زیست. م پیام می‌دهد «عصر ببینیم هم رو؟» پاسخم به دستش نمی‌رسد احتمالاً. پیام‌ها یکی در میان می‌رسد. اینترنت بین‌الملل قطع است. ترسناک‌ترین جای ماجرا این است که همه‌اش را نمی‌دانیم تا کِی. دیگر هیچ‌چیز پیش‌بینی‌پذیر نیست. از او پرسیدم «بهترین سناریوی ممکن به‌نظرت؟» بهترین سناریوی ممکن از نظر او، دورترین سناریو از واقعیت بیرونی بود. به مامان گفتم «می‌خوام برگردم تهران برم هلال احمر.» گفت «باید زنده بمونی که بتونی بری هلال احمر. الان تهران بری زنده نمی‌مونی.» بله. هدفم هم همین است. تا این اندازه از میل به بقا دور شده‌ام.
برای پیشی محبوبم غذا ریختم. به چشم‌های آن ۷ گربه که یک هفته برایشان غذا گذاشتم فکر می‌کنم. به ترسی که از شنیدن صدای انفجار در تن‌شان چرخیده. به خالی شدن محل و کم‌شدن غذاهای نیم‌مانده‌ای که آن ۷ گربه از آن‌ها تغذیه می‌کردند. به این‌که غصه‌ی این ۷ گربه هم قادر است روزگارم را تیره کند. حالا به تمام آدم‌ها و گربه‌ها و خانه‌ها و پرنده‌ها و لاک‌پشت‌ها و ماهی‌ها و سگ‌ها و مورچه‌ها فکر کن. به تمام آن‌هایی که با هر صدای انفجار ترس در تن‌شان می‌چرخد. به تمام آجرها و شیشه‌هایی که با صداهای بلند می‌لرزند. به ورودی ایستگاه متروی نوبنیاد که خراب شد. به شهری که وقتی به آن برگردم، نمی‌دانم دیگر چه‌قدر شبیه گذشته‌اش باشد. به خاک‌هایی که در پس تخریب و انفجارها روی برگ درخت‌ها می‌نشیند. به این‌که دیگر کِی می‌توانم از ترافیک ونک کلافه شوم. به این‌که دیگر چه روزی می‌توانیم شش صبح در پارک لاله جمع شویم و بدویم و برای پیرمرد و پیرزن‌های سرخوش دست تکان بدهیم و بعد دور میز بزرگ لمیز یوسف‌آباد جمع شویم و آخرش در آینه‌ی جلویی، گروه گروه عکس بگیریم.
یکی گفت «یوسف‌آباد رو هم زدن.»
۳۰ خرداد ۰۴
ساعت ۴ عصر
