چند روز پیش به ذهنم رسید یه پست بنویسم من باب قشنگی های دهه شصت ..راستش رو بخواین اولیش این بوده که خانواده حداقل چهار تا بچه رو داشتن و خوش به حالشون عشق میکردم دیگه مادر بنده سه تا خواهر داره که از صبح حین انجام شغل شریف خانه داری حدود دو ساعت الی بیشتر باهاشون حرف میزنه بعد یک ساعت استراحت میکنه بعد حالا یه جا هم دیگه رو میبینن بعد که از هم جدا میشن دو باره میرم ادامه صحبت هاشون و منی که هیچوقت نمیفهمم این همه حرف از کجا میاد و در حسرت داشتن یه خواهر میسوزم و میسازم و این سوختن وقتی بیشتر میشه که از خاطرات بچگی هاشون میگه ..درسته یه سختی هایس هم بوده ولی قشنگی هاش خیلی بیشتره مخصوصا در برابر زنداداش ها تعدادشون زیاده و کیف میکنن ( الهی بمیرم بیچاره زندایی هام)خوب از حسرت داشتن برادر بزرگتر هم که بگذریم میریم سراغ لذت دوم نبودن تکنولوژی میدونم نمیشه منکر مزایای فراوان تکنولوژی شد و خود من اگه یک روز نت نداشته باشم زندگیم مختل میشه ولی خب به نظرم اگه کلا وجود نداشت میشد زندگی کرد ..مگه نسل های قبل ما زندگی نکردن الان حتی تو دورهمی های فامیلی همه یکی یدونه گوشی دادن دست بچه ها و ردیف نشوندشون مبادا حرف بزنن و شلوغ کنن و به نظرم این خیلی خیلی بده (خودمم یکی از همین بچه ها هستم?)سومی خانه های بزرگ و قدیمی پر از گل و گیاه و درخت و حوض وسط حیاط ...با اینکه خودمم دارم توی یه خونه حیاط دار و نسبتا بزرگ زندگی میکنم ولی خب داخلش که آن سادگی رو نداره ..جای قالی های لاکی رو گلیم ها فرش های کرم گرفته جای پشتی های قرمز و خوشگل رو مبل های سلطنتی گرفتن و جای تلویزیون های کوچولو که اکثرا روی میز های چوبی میذاشتن رو تلویزیون های چند ده اینچی ال سی دی گرفته خونه ها پر از زرق و برق اضافیه دیگه خبری از سماور نیست و جاش رو کتری برقی و ...گرفته . ...گرفته بعدی اینکه آن موقع ها به نظرم سادگی تو زندگی ها موج میزد ..انسانیت خیلی بیشتر بود ..همدلی ،مهربانی اینطور که من شنیدم اگه یه همسایه غذایی میپخت که بوش بلند میشد برای همسایه ها میبرد خاله ام که عروسی کرده بوده عروسیش رو توی خونه گرفتن خونه مادرجونم زنونه و خونه یکی از همسایه ها مردونه میگفت همه پسرای محل کوچه رو چراغونی میکردن خلاصه هر کی کاری از دستش بر میومد میکرد من به عنوان یه دهه هشتادی تا حالا ندیدم کسی عروسی تو خونه بگیره ولی به نظرم خیلی قشنگ بوده زندگی کردن آن موقع ها یا وقتی مامانم میگه آن موقع ها بعد از ظهر میرفتم توی کوچه فرق نداشته دختر یا پسر (تا جای یکه من حساب کردم بیست تا بچه بودن )بازی میکردن یا خاطره شب هایی که خونه مادربزرگش میموندن و اینجوری که مامانم میگه همه دخترا (هفت تا بودن )و پسرا(ده تا بودن ) میرفتم تو یه اتاق و تا صبح حرف میزن و بازی و خلاصه شیطنت .
خوب از حسرت داشتن برادر بزرگتر هم که بگذریم میریم سراغ لذت دوم
نبودن تکنولوژی
گوشی دادن دست بچه ها و ردیف نشوندشون مبادا حرف بزنن و شلوغ کنن و به نظرم این خیلی خیلی بده (خودمم یکی از همین بچه ها هستم?)فراوان تکنولوژی شد و خود من اگه یک روز نت نداشته باشم زندگیم مختل میشه ولی خب به نظرم اگه کلا وجود نداشت میشد زندگی کرد ..مگه نسل های قبل ما زندگی نکردن الان حتی تو دورهمی های فامیلی همه یکی یدونه گوشی دادن دست بچه ها و ردیف نشوندشون مبادا حرف بزنن و شلوغ کنن و به نظرم این خیلی خیلی بده (خودمم یکی از همین بچه ها هستم?)
سومی خانه های بزرگ و قدیمی پر از گل و گیاه و درخت و حوض وسط حیاط ...
دی گرفته خونه ها پر از زرق و برق اضافیه دیگه خبری از سماور نیست و جاش رو کتری برقی و ...گرفته ..بزرگ زندگی میکنم ولی خب داخلش که آن سادگی رو نداره ..جای قالی های لاکی رو گلیم ها فرش های کرم گرفته پر از گل و گیاه و درخت و حوض وسط حیاط ...با اینکه خودمم دارم توی یه خونه حیاط دار و نسبتا بزرگ زندگی میکنم ولی خب داخلش که آن سادگی رو نداره ..جای قالی های لاکی رو گلیم ها فرش های کرم گرفته جای پشتی های قرمز و خوشگل رو مبل های سلطنتی گرفتن و جای تلویزیون های کوچولو که اکثرا روی میز های چوبی میذاشتن رو تلویزیون های چند ده اینچی ال سی دی گرفته خونه ها پر از زرق و برق اضافیه دیگه خبری از سماور نیست و جاش رو کتری برقی و ...گرفته ..بزرگ زندگی میکنم ولی خب داخلش که آن سادگی رو نداره ..جای قالی های لاکی رو گلیم ها فرش های کرم گرفته
جای پشتی های قرمز و خوشگل رو مبل های سلطنتی گرفتن و جای تلویزیون های کوچولو که اکثرا روی میز های چوبی میذاشتن رو تلویزیون های چند ده اینچی ال سی دی گرفته
ب






بعدی اینکه آن موقع ها به نظرم سادگی تو زندگی ها موج میزد ..انسانیت خیلی بیشتر بود ..همدلی ،مهربانی اینطور که من شنیدم اگه یه همسایه غذایی میپخت که بوش بلند میشد برای همسایه ها میبرد
خاله ام که عروسی کرده بوده عروسیش رو توی خونه گرفتن خونه مادرجونم زنونه و خونه یکی از همسایه ها مردونه میگفت همه پسرای محل کوچه رو چراغونی میکردن خلاصه هر کی کاری از دستش بر میومد میکرد
من به عنوان یه دهه هشتادی تا حالا ندیدم کسی عروسی تو خونه بگیره ولی به نظرم خیلی قشنگ بوده زندگی کردن آن موقع ها
یا وقتی مامانم میگه آن موقع ها بعد از ظهر میرفتم توی کوچه فرق نداشته دختر یا پسر (تا جای یکه من حساب کردم بیست تا بچه بودن )بازی میکردن
یا خاطره شب هایی که خونه مادربزرگش میموندن و اینجوری که مامانم میگه همه دخترا (هفت تا بودن )


و آخرین چیزی که به ذهنم رسید تفریحات ساده و پر از قشنگی تون که دیگه شاید هیچ کس یادش نیست


خب دهه شصتی های عزیز
خواستم بگویم قدر خودتان را بدانید (هی نگین نسل سوخته و روی مغز بنده پیاده روی کنید?)ولی جدی به همه شما عزیزان به عنوان فرزندتان میگویم حالا بزرگترین شما تقریبا چهل و دو سال و کوچکترینتان سی و دو سال دارد و تقریبا پا به سن گذاشته آید (شوخی میکنما تازه اول جوونیتونه) قدر خودتان را بدانید و کمی سعی کنید شیرینی های دهه شصت را دوباره به خانه هایتان بیاورید و بگذارید هم ما طفل های معصوم و هم خودتان نفس راحتی بکشید
من یکی که آرزوم بود آن موقع به دنیا می آمدم نه صرفا برای تجربه کردن این دنیای متفاوت بلکه برای دیدن اینکه مامانم واقعا اون دختر خوب و خانومی که میگه بوده یا نه ?
۲۱/۴/۱۴۰۲ ??