
یک هفته گذشت ...
اوضاع از روزهای اول بهتر شده یعنی اون وحشت و سردرگمی اولیه کمتر شده اما هیچ چیز مثل پنجشنبه هفته قبل نشده هنوز...
همه چیز تغییر کرده مثلاً منی که سال به سال شبکه خبر نمیدیدم حالا لحظه به لحظه نگاهم به اخباره و اگه تلویزیون هم نباشه از طریق کانال های مختلف میبینم دیگه کجا رو زدیم یا کجا رو زدن ...
خیلی بیشتر احساساتم رو بروز میدم و این هم خوشحالم میکنه و هم غمگین ..
خوشحال از اینکه به خانوادم و دوستام میگم که چقدر دوستشون دارم و لبخند هاشون رو میبینم ...
اما غمگین از اینکه چرا برای بار اوله که به خیلی ها دارم میگم که چقدر دوستشون دارم و چقدر بودنشون برام مهم و با ارزشه ..چرا تا امروز نگفتم و چرا هنوز هم به خاطر خجالت روم نمیشه به بعضی هاشون بگم ...
خیلی چیز ها برام بی ارزش شده مثلاً دیگه برام مهم نیست که فلانی چند ماه قبل فلان چیز رو بهم گفت یا یه کاری کرد که دلم گرفت ..
دیگه زود عصبی نمیشم و هر وقت میخوام یه چیزی بگم و حرصم رو خالی کنم با خودم میگم اگه آخرین بار باشه چی؟
و معلومه که دلم نمیخواهد کسی ازم خاطره بدی به یاد داشته باشه پس چیزی نمیگه و میگذرم ..
فکر کنم این جنگ در کنار تمام بدی هاش اگر یه خوبی هم داشته باشه اون همینه ..همین که قدر خیلی چیز ها رو میفهمیم .مثلاً قدر خانواده هامون ..قدر عزیزانمون و قدر تک تک شب هایی که با تلویزیون خاموش و بدون دنبال کردن اخبار میخوابیدیم ..قدر لحظه هایی که بدون ترس از دست دادن کنار هم بودیم ...
خلاصه یک هفته گذشت و ما عملا اولین هفته از این جنگ رو پشت سر گذاشتیم. یک هفته ای که به احتمال زیاد خیلی متفاوت تر از تمام هفته های زندگیمون بود. چهار پنج روز اول واقعا از کار و زندگی فاصله گرفته بودم و تمام فکر و ذکرم شده بود اخبار و جنگ و مرگ .
اما کم کم خودم رو جمع و جور کردم یعنی حداقل نسبت به چند روز قبل بهتر شدم اتاقم رو مرتب کردم . کتاب میخونم باز میخندم و حتی بعد از مدت ها وقت کردم و رفتم دوستم رو دیدم و اون دیدار و حرف ها و خندیدن هامون حالم رو به شدت خوب کرد .
و برگشتم سراغ کتاب تست هام ..فعلا که زمان کنکور معلوم نیست و حتی مشخص نیست این شرایط تا کی طول بکشد پس دیگر نمیشود زندگی را رها کرد .
چه بخواهیم و چه نخواهیم اوضاع فعلا همین است و خوب یا بد زندگی راهش را کشیده و میرود و برایش هم ذره ای مهم نیست که ما ما امید خبر ها را دنبال میکنیم و هر لحظه منتظر خراب شدن شهر و خانه مان باشیم یا اینکه برخیزیم و تلاش کنیم تا کمی هم که شده زندگی کنیم .
کاری از دستمان بر نمی آید جز اینکه اول حال و هوای خود و خانواده هامان و بعد شهر و در نهایت ایرانمان را زنده نگه داریم .امید را گم نکنیم و دعا کنیم برای تک تک عزیزانی که این روزها جانشان را کف دستشان گرفته آمد تا امنیت را به کشورمان برگردانند.

(میدونم خیلی پراکنده نوشتم اما باید یکم فکرم رو مرتب میکردم)
مراقب خود و عزیزانتان باشید 🤍🌱
جمعه / ۳۰ خرداد ۱۴۰۴