همیشه مفهوم زندگی برام عجیب و سؤالبرانگیز بوده. اینکه هدف از خلقت انسان چی بود؟ اصلاً چرا باید وارد این دنیا میشدیم؟ بیایم، یهسری کارهای تکراری انجام بدیم، بعد مرگ بیاد سراغمون و تمام!
و بعدش باید جواب پس میدادیم برای کارهایی که کردیم یا نکردیم...
به نظرم زندگی یه اتفاق بیهوده بود که ما مجبور بودیم تجربهاش کنیم؛ مثل یه مرحله از یه بازی کامپیوتری که چارهای جز تموم کردنش نداشتیم.
زندگیکردن هم برام پر از سؤال بود و چگونگی.
چطور میشه واقعاً زندگی کرد؟
چطور میشه وقتی به آخر خط رسیدیم، یه "آخیش!" از ته دل بگیم و راضی باشیم از خودمون و کاری که کردیم؟
و با یه دلِ آروم بریم...
درسته که جواب این سؤالها ممکنه سخت و پیچیده باشه و هرکسی هم جواب خودش رو داشته باشه، اما من برای سؤال دومم، با یه بیت از ابوسعید ابوالخیر به یه حس خوب و آروم رسیدم:
«اصرار ازل را نه تو دانی و نه من
وین حرف معما نه تو خوانی و نه من
اندر پس پرده گفت و گوی من و توست
چون پرده برافتد نه تو مانی و نه من »
این شعر بهم یاد داد که لازم نیست همهچیزو بدونم. یادم داد که دست از این «چرا»های بیپایان بکشم.
من آدمی بودم که همیشه یه زنجیرهایی به پاهام بسته بودم، زنجیرهایی با عنوان «چرا من؟»
همیشه با خدا بحث داشتم، گله میکردم، میپرسیدم:
«چرا من؟ چرا این اتفاق برای من افتاد؟ چرا نه برای فلانی؟ چرا زندگی اون راحتتره؟»
ولی کمکم فهمیدم زندگی این نیست... زندگی قرار نیست پر باشه از مقایسه و شکایت.
ما نیومدیم فقط سؤال بپرسیم و دنبال چراییها بدویم.
ما اومدیم که رشد کنیم، یاد بگیریم، زندگی کنیم، تجربه کنیم.
ما نیومدیم که همهچیز رو بفهمیم؛ اومدیم تا حتی وسط نفهمیدنها، طعم زندگی رو بچشیم.
تا توی دل تاریکی هم یه چراغ روشن کنیم... حتی اگه ندونیم چراغ بعدی کجاست.
این شعر بهم یاد داد که بعضی چیزها رو واقعاً قرار نیست بفهمیم.
شاید بخشی از خودِ زندگی، همین نفهمیدنه؛ همین پذیرشِ اینکه همیشه قراره سؤالهایی بیجواب داشته باشیم،
اما بازم با تمام وجود زندگی کنیم، حتی وقتی جواب خیلی از سؤالهامون رو نداریم....
