امروز حالم خوب بود، از اون روزایی که دلت میخواد بخندی، به خودت برسی.
تاسیان دیدم، آهنگ گذاشتم و خونه رو تمیز کردم، همراه باهاش خوندم و کیف کردم.
بعدش دوش گرفتم، همراه با یک فنجان چایی و کتاب جدیدم کنج تختم نشستم و خوندم.
وسط کتاب خوندن، رفتم اینستاگرام و یه استوری دیدم و یکدفعه اون حس خوب چند دقیقه قبل، جاش رو داد به یه بیحسی عمیق.
نمیدونم تا حالا خبر مرگ منفورترین آدم زندگیتون رو شنیدید یا نه.
من اما امروز، همین دو ساعت پیش شنیدم.
هرچند براش آماده بودم؛ آخه اون یک سالی هست که داره با سرطان دستوپنجه نرم میکنه و همین چند روز پیش خبرش رسید که رفته توی کما و ضریب هوشیش روی دو بوده.
زنگ زدم به مامانم تا مطمئن بشم و از صدای گرفته از گریهاش فهمیدم آره... راسته...
خاطرات گذشته یکییکی جلوی چشمام جون گرفتند و هیچی جز نفرت احساس نکردم.
خوشحالم؟ نه.
ناراحت هم نیستم.
بیحس، بیحس...
اگه اون نبود، دنیای من خیلی قشنگتر میشد.
اگه اون زن هیچوقت به دنیا نیومده بود، من خیلی شادتر بودم.
اگه اون آدم خودخواه، قدمهای نحسش رو روی زمین نگذاشته بود، شاید من هیچوقت طعم بچهطلاق بودن رو نمیچشیدم.
اگه اون با خودخواهی تو زندگی پدر و مادرم دخالت نمیکرد، من هنوز هم که هنوزه حسرت یه بار دیدن پدر و مادرم کنار هم رو نداشتم.
این زن و شوهرش، بزرگترین ظلمها رو در حقم کردند.
مرگ شوهرش دلم رو نرم کرد و اونو بخشیدم.
اما اون... مادربزرگی که هیچ کاری جز ظلم در حقم نکرد، رو نمیتونم.
حتی مریضی و مرگش هم دلم رو آروم نکرد.
اون زن مُرد، اما قبل از مرگش یه خانواده رو نابود کرد، فقط به خاطر خودخواهی.
فقط به خاطر اینکه حس میکرد نقش اون باید توی زندگی پسرش، یعنی پدرم، بیشتر از زن و بچههاش باشه!!
هیچوقت فراموش نمیکنم اون روزی رو که چون من مامانم رو پنهونی توی مدرسه دیده بودم، آمد مدرسه و آنقدر داد و بیداد کرد که من تا ماهها بعدش باید به همکلاسیهام با خجالت و شرم جواب پس میدادم که اون زن کی بود و چرا داد میزد.
هیچوقت فراموش نمیکنم اون روزی که جلوی بچهها منو با وحشیگری از سرویس مدرسهم کشید بیرون و بیست روز عید رو نذاشت از خونه برم بیرون، مبادا مامانم رو ببینم.
محاله یادم بره اون روز دادگاه، که تو چشمای منِ نهساله نگاه کرد و گفت:
«اگه بگی میخوام برم پیش مامانم، مامانت ازدواج میکنه و ناپدری میاد بالای سرت...»
مگه میشه بخشید؟؟؟
من هنوز هم دارم تاوان زخمهایی که بهم زده رو پس میدم، آنوقت ببخشم؟
یک سال مریضی، گناهی که در حق من کرده رو پاک میکنه؟ نمیکنه.
ازت متنفرم زن...
متاسفم بابت زندگیای که برای خودت، من، پدر، مادر و برادرهام رقم زدی.
امیدوارم دنیای بعد روز خوش نبینی ...
اینو هم بدون که هر جنایتی، یه مکافاتی هم داره...
دیدار به قیامت

۱۴۰۴/۵/۱ سه شنبه
ساعت ۱۲:۵۱ دقیقه بامداد
از طرف حَنانه