سلام
نتایج اولیه کنکور تیر آمد و اصلا مطابق انتظار نیست هر چند با ترازی که نهایی ها بهم میده یه امیدی هست اما در نهایت من الان یه شکست خورده بازنده ام.
متاسفم که دارم این اعتراف رو به خودم میکنم اما در این لحظه از این آدمی که گوشه تخت توی خودش مچاله شده و از شدت دل درد و افکار منفی حالت تهوع گرفته متنفرم.
پس فردا تولد هجده سالگیمه و دارم فکر میکنم اگه روز تولد و مرگم یکی باشه چقدر خاص میشه . ولی احتمالا از پس اینم بر نیام چون خیلی ترسو تر از اینم که بتونم اون تیغ رو بکشم رو مچ دست چپم .
الان بینهایت به اون مغازه خودکشی که چند وقت پیش کتابش رو خواندم احتیاج دارم که بهم یه روش بدون درد برای خودکشی معرفی کنند و بعد درست روز تولدم همه چیز رو تمام کنم .
اگه این کار رو بکنم فقط مامانم ناراحت میشه اما خب اونم یه مدت بعد یادش میره و سرش رو با برادر هام گرم می‌کنه
داداشم احتمالا اتاقم رو تصاحب می‌کنه و پوستر های مزخرف دخترونه روی دیوار رو می‌کنه .
دوستام ؟ اونا هم شاید یکم گریه کنند ولی بعدش چی ؟ بعدش می‌روند پی زندگی هاشون ،جز این هم نباید باشه ولی حیف میشه که من هیچوقت نازنین رو تو لباس عروس نبینم ...
بعدش دیگه چی ؟ احتمالا پشت سرم میگن چقدر بزدل بود که خودش رو کشت .یا مثلاً میگن چه گناه بزرگی مرتکب شد .
چقدر امروز دارم به ملیکا حق میدم .چقدر دلم برای مظلومیتش توی اون لحظات میسوزه .چقدر دارم میفهمم چه حس وحشتناکی داشت که تصمیم گرفت توی پانزده سالگی خودش رو دار بزنه .
بگذریم چرت و پرت زیاد نوشتم متاسفم. به احتمال زیاد هیچ بلایی سر خودم نمیارم نه اینکه نخوام فقط به خاطر اینکه جراتش رو ندارم .من از کشیدن اون تیغ روی دستم میترسم.
شنبه ۱۴۰۴/۵/۲۵
