سلام:)
خب امروز بعد از دو ماه و خورده ای جور شد و یه سر رفتیم یکی از روستاهای شهرمون
با یه پیرزن که از اهالی آنجا بود آشنا شدم فکر کنم
حد اقل هشتاد و پنج سالش بود ولی خیلی دوست داشتنی و با نمک بود باهاش حرف زدم
شوهرش از دنیا رفته بود و بچه هایش رفته بودن شهر
گفت هر روز صبح حدود شش و نیم هفت میاد توی باغش و با درخت هاش حال میکنه
میدونین واقعا دلم خواست مادر بزرگم بود بس که مهربون بود
خلاصه بعد از یه مدت از هم جدا شدیم و من در تمام روز حسرت میخوردم که کاش حداقل یه عکس باهاش گرفته بودم
دارم فکر میکنم چقدر روز خوبی بود و بخش مهمی ازش همون پیرزن مهربونی بود که روزم رو با حرف های ساده و دلنشینش ساخت ....
دیدین یهویی با یه آدم هایی برخورد میکنید اون آدم میتونه یه پیرزن دوست داشتنی باشه ،یا یه راننده تاکسی ،یا توی صف نانوایی ....
این آدم ها در عین ساده بودن عجیب هستند و همینه که باعث میشه تمام لحظات برخوردتون باهاشون رو بارها مرور کنید و لبخند بیاد گوشه لب هاتون مثل من که توی این چند ساعت هر کس رو دیدم در مورد اون پیرزن دوست داشتنی باهاش حرف زدم ??
کاش میشد یکبار دیگه ببینمش ??
