خدا کند انگور ها برسد
جهان مست شود
تلو تلو بخورند خیابان ها
به شانه ی هم بزنند رییس جمهور ها و گدا ها
مرز ها مست شوند
برای لحظه ای
تفنگ ها یادشان برود دریدن را
کارد ها یادشان برود بریدن را
قلم ها آتش را آتش بس بنویسند
خدا کند مستی به اشیا بزند
پنجره ها دیوار ها را بشکنند
و برای چند لحظه
بله
فقط چند لحظه
دنیا مست شود
از صلح و دوستی
عید باشد
همه جا
الیاس علوی شاعر افغانستانی
تقصیر ندارند بیچاره ها
قدرت مداران را می گویم
از میان آدم ها
با دوز و کلک
تقی به توقی می خورد
می افتی روی یک صندلی
که چندین متر بل کیلومتر ها بالاتر از زمین است
آدم های دیگر می شوند
آدم کوچولو
حتا مورچه
و حرف ها و صدا ها شان
شنیده نمی شود
فقط
هورا و داد و فریاد شان را خوب می شنوی
و حرف های خودت را البته
مردم
تبدیل به رعیت می شوند
ممکن است ادای غصه خوردن هم در بیاوری برای رعایا ی بدبخت
اما این که از آن بالا بیای پایین
و بفهمی
دیگران چه می گویند
البته
انتظار زیادی است
تو فقط
باید رهنمود بدهی دستور و خطابه
مسئولیت مشکلات تقصیر تو نیست
تقصیر همه هست غیر از تو
تو می فرمایی
نوکران اجرا می کنند
رعایا تحمل و صبر
تقسیم کار عادلانه ای است
اشکال فقط این جاست که
می بخشید
آن صندلی زیادی ارتفاع گرفته
و دیر یا زود
بادی شاید نسیمی
مثل پر کلاغی تو را بلند کند و در دورترین
جای ممکن زیر پای بچه هایی
در کوچه های پر گرد و خاک حاشیه شهر
لگد مال ات کند
رعایا مردم و آدم هایی بشوند
صاحب حق و حقوق و
تو
در خاک
با مورچه هایی که دوست شان نداشتی
محشور شوی