چه باید کرد: عاشقی،دانش جویی، نیکوکاری
۱.یکی از مهمترین پرسش هایی که در این شرایط جامعه به طور دایم از من پرسیده می شود این است که "چه باید کرد؟"پیام این دوستان به من این است که بله شما خیلی خوب شرایط جامعه را وصف می کنید،اما نمی گویید چه باید کرد؟
۲.پاسخ اول من به این دوستان آن است که داشتن یک توصیف دقیق از شرایط موجود مهم ترین گام در فراتر رفتن از این شرایط است.همه جامعه شناسان و متفکران بزرگ عالم توصیف گران بزرگ زندگی انسان در ابعاد متفاوت آن بوده اند.حتی مارکس که ایده تغییر را دنبال می کرد بزرگترین شارح نظم نظام سرمایه داری بود.او با توصیف دقیق نظم جامعه سرمایه داری نشان داد که این نظم نیازمند چه تغییری است.
۳.پاسخ دوم و اصلی من اما از جنس دیگری است.دوست دارم در مقام کسی که اندکی از پدیدارشناسی می داند و از جامعه شناسی کلاسیک فاصله گرفته است بگویم پاسخ من به پرسش چه باید کرد سه چیز است:عاشقی،دانش جویی و دلسوزی برای رنج انسان ها.این پاسخ را من از راسل،فیلسوف برجسته،وام گرفته.او می گفت وجود من با سه احساس ساده ولی قدرتمند هدایت می شود:عشق طلبی،دانش جویی و دلسوزی برای رنج انسان ها.این سه کنش البته از نگاه من کنش هایی کاملا سیاسی نیز هستند.
۴.از نگاه من بزرگترین پدیده ای که هر گونه استبداد را ممکن می کند جدایی ما انسان ها از یکدیگر است.انسان ها وقتی در پیوند با یکدیگرند کاملا اخلاقی زندگی می کنند،چون می دانند که چه هستند و چه مسئولیتی در قبال یکدیگر دارند.آنچه ما را وحشی و قاتل می سازد ناتوانی در فهم انسان بوده گی خود و دیگران است.انسان وحشی و قاتل انسانی است که پیشاپیش از انسان های دیگر بریده است و آنها را دشمن خود می داند.
۵.چرا می گویم عاشقی و دانشجویی و دلسوزی ما را نجات خواهد داد.استدلال من آن است که این سه کنش انسانی بیش از هر چیز ما را در پیوند با همدیگر قرار می دهد.عاشقی کردن و دانشجو بودن باعث می شوند شما دیگران را وارد زندگی خود کنید.وقتی عاشق می شوید و کتاب می خوانید عملا دیگری را مهم تر از خود می دانید و او را دوست دارید.عاشقی کردن و کتاب خواندن،بویژه ادبیات و فلسفه، آغاز فرایند گذشت از خود و وارد کردن دیگران در زندگی خود است.اگر با عاشقی و کتاب خواندن دیگران را وارد زندگی خود می کنید با نیکوکاری و دلسوزی برای رنج انسان ها خود را وارد زندگی دیگران می کنید.نیکوکاری و کمک کردن به دیگران یعنی رفتن به خانه دیگران و سلام کردن با آنها.نیکوکاری آغاز ورود تو به ساحت وجود دیگران است.
۶.در جامعه ای که انسان ها در پیوند با هم باشند و زندگی خود را زندگی دیگران ببینند امکان نابودگری و وحشیگری و جرایم اجتماعی بسیار اندک می شود.اگر دیگران را دوست بدارید هرگز نمی کوشید زندگی آن ها را نابود کنید که آنها را خود خود می دانید.عشق راه نجات ماست.
۷.باید به جای واکنشی رفتار کردن در مقابل نظم غیر انسانی موجود،جهانی دیگر ساخت.باید درباره راه های عشق ورزی و دانشجویی و نیکوکاری خیال ورزی کرد و آینده دیگری را تصور نمود.وجود نوین یک جامعه در تصور آن جامعه از آینده ریشه دارد.مادران همیشه با خیال آمدن فرزندان زندگی بهتری را در خیال خود تصور می کنند.باید مادر بود.باید اندیشه و آینده تازه زایید و برای جان بخشیدن به آن تلاش کرد.مادر بودن در آفرینش و مادر بودن در تربیت و مراقبت از کودک راه نجات ماست.به جای افسرده شدن به هنگام دیدن خیال زشت مستبد باید عاشق بود و خیال تازه آفرید و البته برای تحقق این خیال عمل کرد.
http://t.me/mostafamehraeen