ماجرای ممنوع کردن سیاه بازی و رنگ چهره حاجی فیروز در جشن های نوروزی شهر تهران توسط شهرداری پیش از آغاز سال ۱۴۰۰ به جنجال و مجادله ی گسترده ای در فضای مجازی انجامید
برای جامعه ای که تقریبا هیچ وقت مشکل رنگین پوستان را نداشته و اصلا تبعیض و تمسخر رنگ افراد درآن مطرح نبوده به این دلیل ساده که جمعیت چنین افرادی در آن ناچیز بوده برای تماشاگران نمایش های جامعه ی معاصر هم شگفت انگیز و هم مایه ی تفریح است، گویا مدیران شهری زیاد به ممالک بیگانه رفت و آمد می کنند یا در فضاهای بین المللی بیش از اندازه ول هستند که ناگهان احساس می کنند رنگ پوست شخصیت های سنتی این مملکت توهین به ارزش های جهانی است، در حالی که ملاحظه نمی کنند زیر دست شان گروه بزرگی از آدم ها به عنوان اهالی افغانستان در حال کار و تلاش با حداقل های شرایط و بدون امکانات و حمایت های اولیه هستند
این دل سوزان ارزش های جهانی در مقیاس های بزرگ تر این جامعه ملاحظه نمی کنند نیمی از جمعیت مملکت وبیش از پنجاه درصد دانش جویان را زنان تشکیل می دهند در حالی که در پست ها و مقامات کشوری اساسا زنان غایب اند و اصلا دیده نمیشوند
در این مرز پر گهر اقوام و گروه های مذهبی و نژادی متفاوتی هستند
اما جای گاه شان در کجای ساختار حکومتی است
کرد ها بلوچ ها و عرب های ایران در این مملکت چقدر قدر دیده اند و در سیاست و حکومت نقش دارند
در این تهران بزرگ برای جمعیت اهالی سنت کدام مسجد وجود دارد که مراسم ایشان را میزبانی کند
نگاه کنید مسایل انسانی و حقوق بشری در این آب و خاک فراتر از رنگ پوست است، در این جا گروه های مهم جمعیت از زنان گرفته تا اقوام گوناگون ایرانی تقریبا فاقد نقش آفرینی و فعالیت و ارزشگذاری اجتماعی وسیاسی هستند و بعد
بزرگان ناگهان به یاد حاجی فیروز می افتند؟
واقعا در این گونه موارد باید آن پرسش استراتژیک را پرسید
که
ماذا فازا؟؟!!