از فیلم شنای پروانه می گویم که
عجیب خوش ساخت است،
بازی ها و فضا سازی درجه یک
البته خشونت زیادی دارد و اگر درجه بندی در این جا هم می بود لابد یک
R
نصیب اش می شد
اما دیدنی بود جواد عزتی که مانند همیشه بازی اش حرف نداشت و امیر آقایی که شخصا به این خوبی بازی از او ندیده بودم
همه خوب بازی کرده بودند از جمله طناز خانم طباطبایی
فیلم برداری و نما های تاثیر گذار و سینمایی که آدمی را به آینده ی هنر هفتم این آب و خاک امید وار می سازد
و دنیای تاریکی ها را کمی برای ما کنار زد
دنیای زیر زمینی ها و زندگی های خلاف کارانه دنیای حاشیه نشین ها
فکر می کردم چقدر در دنیای ذهنی و پاستوریزه ای هستیم و در حاشیه و شاید متن جامعه چه هیاهو ها و پلشتی ها در جریان است
و به خود دلداری می دادم شاید برای گذار از همه ی این دنیا ها یا درست تر شاید تحمل فشار و حل نشدن در پلیدی ها نیازمندیم به شدت نیازمندیم به چند اصل ساده اما بنیادی در زندگی
و مهم ترین اش بی شک ،صداقت با خود و دنیا
کاری که شاید حجت فیلم می خواست و ندید و البته درد کشید
زندگی هرگز آسان و زیبا نبوده است
شنای پروانه ای در دریایی از کوسه ها و هیولا هایی که دشمن ات نیز نبیند