راهنمایی بودم
این شعر را در صفحه ی ادبیات اطلاعات آن روز خواندم شاعرش آقای ندیمی بود ایرج ندیمی که ادبیات درس می داد وقتی شعر و اسم اش را نشان دادم فقط لبخند زد
مردی میان سال و تپل با ریش بزی
که به شمالی ها شباهت داشت،
این شعر اما در جان من حک شد
گاه و بی گاه یادم می آید و تکرارش می کنم
" دیدار خوب تو
یک آسمان ستاره به آواز من فشاند
در خاک مرثیه
شوق قیامتی
در جان من نشاند
من خواب بودم و
باران صبح گاهم
از خواب خوش پراند "
ایرج ندیمی