دیشب از مسافرت نصف روزه برگشتیم داشتم یک فیلم سینمایی قدیمی را می دیدم ( شب های روشن سال ۱۹۵۷ که نسخه ی ایرانی آن را عاشق اش هستم ساخته ی آقای موتمن )
ناگهان درد شدیدی در بدنم احساس کردم
افتادم روی زمین کمر درد وحشت ناک یک طرف ستون فقرات ام گرفته بود و به ناله ام می انداخت
تجربه ی چنین دردی را نداشتم هر وضعیت بدنی که می گرفتم دردم تغییر نکرد
همسرم که در اتاق بود و مشغول مطالعه متوجه من شد و به کمک ام آمد کیسه ی آب گرم برایم آماده کرد .خودم هم دو تا دارو ی شل کننده ی عضلات خوردم و دراز کشیدم درد کم کم ساکت شد و خوابیدیم. صبح
بدون هیچ مشکلی بیدار شدم
حالم خوب است، و بل که حس خوشی دارم
درد داشتن مرا هشیار کرد که همین صبح برخاستن و تنی بدون درد را با خود این سو و آن سو بردن چه سعادت بزرگی است
حرف البته ساده است، و بسیار تکراری
قدر عافیت کسی داند که به مصیبتی گرفتار آید
اما تجربه و حس آن با پوست و خون خود چیز دیگری است، به قول بزرگی
دنیا دنیای اضداد است، قدر نور را تاریکی دیده ها می فهمند
قدر نان را گرسنگی کشیده ها
و قدر بودن با دیگران و عزیزان را نبود و فقدان عزیزی
زندگی پیچیده است و نامشخص و سرشار از پستی و شاید اندکی بلندی
غم و رنج خود و اطرافیان و مردم سرزمین ات که گرفتار فقر و فساد و حکمرانی نادرست و فاجعه بار قاجار گونه هستند
آزار دهنده است، دل خوشی ها
اندک و مصیبت سراسری به ویژه با این موج جدید کرونا در فروردین ۱۴۰۰ که باز هم حاصل عدم مدیریت درست و ناتوانی در ارایه واکسیناسیون است، بحث
اما چیز دیگری است، دیروز ۱۹ فروردین سالگرد خودکشی صادق هدایت نویسنده ی بزرگ ایران بود، نوشته های هدایت غالبا جزو بهترین کار های ادبی ایران است و شاهکارش
بوف کور شایسته ی بار ها و بار ها خواندن
نکته این جاست که بزرگی هدایت در نوشتن و خلق ادبی اوست و مرگ تراژیک اش ربطی به بزرگی او ندارد
درد و رنج، حس تنهایی و عدم درک دنیا و زندگی که گاه وحشیانه تلخ و گزنده می شود به معنای نفی این حیات و خود را از بین بردن نیست
رفتار صادق هدایت و امثال او واکنشی ناهنجار و نادرست به شرایط روانی و اجتماعی است، نمی خواهم شعر بگویم که زندگی زیباست و تا شقایق هست و از این حرف ها
زندگی بسته ی بزرگی است که همه چیزی از آن بیرون می آید مساله این است که چرا فقط دنبال سیاهی و درد در آن می گردیم چرا به خنده ی کودکی در خیابان، غوغای گنجشک ها در درخت ها، دختر و پسر جوانی که بهم چسبیده اند و از خنده سرشار ند
نگاه نمی کنیم
یادم می آید خیلی سال قبل
یکی از دوره های افسردگی ام بود مجرد بودم و کاری نداشتم عادت ام بود صبح ها می رفتم به کتاب خانه ملی که آن زمان در خیابان سی تیر بود
کتاب ها حالم را خوش می کرد
در ایستگاه اتوبوس سوار ماشین شدم ایستگاه کنار مهد کودکی بود و نزدیک ظهر بچه ها بیرون می آمدند و با والدین شان می رفتند
در اتوبوس بودم و این صحنه ی شادمان کودکانه را به تماشا نشسته بودم، من افسرده حس کردم آن گرفتگی سینه و تلخی درون ام دارد محو می شود خنده های کودکان زیبایی و نشاط را برای من هدیه آورده بود
البته برای چنین پدیده هایی در افسردگی پاسخ ها و توجیه های روان شناختی هست، این که در اوج میل به نومیدی و نبودن آدمی به دنبال زندگی و بهانه های آن می گردد
هدف من از نوشتن این تجربه و تجربه ی دیشب ام
گفتن از مکاشفه ای است که ناگهان بر شخص وارد می شود ، این که درد ها و رنج ها گریز ناپذیرند اما گویی در این دنیای اضداد تجربه تاریکی و درد به ما لذت نور و حال خوب را می فهماند درد و رنج را باید درمان کرد به دنبال راه حل بود گاهی این راه حل آسان به دست نمی آید و گاهی اساسا راه حلی نیست وقتی عزیزی فرزندی از دست می رود و مصیبت بزرگی نازل می شود
غم و فسردگی در جان می نشیند و درد همه اش بر وجودت تازیانه می زند
می توان در این بسته ی زندگی که این همه چیزهای ناخوش را نصیب مان کرده، جست و جو کرد
درمان درد را یافت لحظات اندک خوش را جست و جو کرد و دست کم به صدای این یاکریم که در کوچه می خواند دل سپرد
شک ندارم درد ها و رنج ها با اضداد خود همراه اند و جستن و یافتن و لذت بردن از آن ها از خنده های کودکانه عاشقان جوان و پرنده هایی که آواز می خوانند
کار آسانی است،
و روز گار از آن شکیبایان است