خیلی اتفاقی برگشتم به محله کودکی ام
هنوز انگار صدای جیغ و فریاد میومد حتی از لابه لای اجرهای ساختمان های سر به فلک کشیده که همیشه مورد نفرین من قرارمیگرفتند
یادم اومد وقتی اولین خونه قدیمی محل رو خراب کردند با بچه ها نشستیم زار زار گریه کردیم
چون یه در بلااستفاده داشتند که دروازه فوتبالمون بود
نقشه کشیدیم صاحب ساختمون جدید که یه مرد کت شلواری با عینک دودی و سیبیل های از بناگوش دررفته و صورتی که همیشه سرخ بود با ماشینِ شورلت امریکایی رو به سزای اعمالش برسونیم
با چاقوی اشپزخونه با همون دستهای کوچیکمون افتادیم به جون لاستیک ماشین و هر چی زور داشتیم زدیم ولی چه بسا که ماشین امریکایی فقط چاقوهامون رو کج کرددو بعد از اون فقط تونستیم نظاره گر تخریب های پی در پی دیوارهایی باشیم که هر روز چند بار دزدکی برا اوردن توپهامون ازش بالا رفتیم و هر بار با دیدن چشمهای سبز رنگ اقای صاحب خونه و خنده های دختراش که میگفتن باز توپِ جیرجیرک(لقب من) افتاد تو خونمون از ترس و هیجان باز سریع از دیوار بالا بریم و فرار و البته گاهی از روی قصد توپ رو داخل حیاط مینداختیم و در میزدیم شاید چشممون به جمال دخترای اقای همسایه روشن میشد.
هر چی بیشتر قدم میزاشتم تو محلمون بیشتر فرو میرفتم تمام محل گازکشی شده دبود و ما هنوز نفت استفاده میکردیم و هر سه شنبه راس ساعت ۶ عصر با پیت های خالی انتظار اومدن مردی با لباس های که همیشه بوی نفت میداد و با موتور سه چرخ قدیمی لنگ لنگان توی محل میچرخید و فریاد میزد نفتی نفتی و من ارزو میکردم که شاید بیمار بشه و نیاد چون وقتی میومد بچه ها دور سه چرخش جمع میشدند و با تعجب از من میپرسیدن این همه نفت رو میخواین چیکار مگه گاز ندارید!!!! و من کودکی شرمگین که از اسم نفت و مشتقاتش کهیر میزدم وتا همین الان هنوزم کابوسی از کابوس های شبانه من است
بیشتر قدم زدم و با خودم فکر کردم الان یعنی بچه ها کجا فوتبال بازی میکنند کجا هفت سنگ میچینند
تیله ها شون چی اخه کنج به کنج محل پر از ماشین های مدل به مدل طوری که انگار هر نفر یه ماشین داره
یادم اومد وقتی یه شب از خونه همسایه دیوار به دیوارمون زهرا خانم که هنوز طعم حلواهای شب جمعه اش که برای پسر جوونش که تو دریا غرق شد میپخت زیر زبونم هست سرو صدا اومد شوهرش با اظطراب درمون رو زد و گفت زنم دردش گرفته و مادرم با چند تا همسایه دیگه اماده شدن ببرنش بیمارستان و طبق معمول تنها ماشین محل ژیان اقای زمانی بود که از نقش ماشین عروس بودن تا امبولانس و گاهی برای خریدهای بازار اهالی که پر میشد از جنس های مختلف استفاده میشد
محلمون وسیع بود و پر از جا ولی اونم مثل دلامون هر روز داره کوچیک تر میشه
ادامه دارد....
