آیا مشکل، خودِ من هستم؟
که با بند بندِ وجودم، مرگ را میطلبم.
فراموش کرده بودم... عذابهایی را که پشت سر گذاشتهام، دردهایی را که تحمل کردهام، همه را از یاد برده بودم.
تا آنکه بازگشتم؛ بازگشتم به این خانهی ویران.
و آنجا بود که دریافتم هیچچیز نرفته بود. همهچیز در من مانده بود.
در ناخودآگاهم، چون سدّی نفوذناپذیر، راهم را بستهاند.
تمام آن دردها را فریاد میزنم، تمام آن حرفها را باز میگویم...
اما باز میشنوم: «چرا تقصیر را گردن ما میاندازی؟»
به دروغ...
آری، همیشه اینگونه بود؛ مشکل منم. و هیچکس، هیچ تقصیری ندارد.
میگویند: «اعتبارت رفت.»
میگویند: «اعتبارِ ما رفت.»
مشکل همینجاست. همان اعتباری که بیدلیل با آن پُز میدادید و در چشم مردم میکردید. حالا نگرانش باشید.
من اما مینویسم. مینویسم که دوباره فراموش نکنم.
که من، در ماههای گذشته نابود شده بودم.
که آن اتفاق، برای من افتاده بود، نه شما.
و اکنون...
اکنون با تمامِ وجودم، باز هم مرگ را میخواهم.
اکنون با تمامِ وجودم، باز هم مرگ را میخواهم.