ویرگول
ورودثبت نام
حمید رضا اسکندری
حمید رضا اسکندریمن حمیدرضا ام. رشته‌ام مهندسی هسته‌ای است، اما نوشتن برایم راهی‌ست برای زنده‌ماندن در میان فکرها و حس‌ها. این‌جا می‌نویسم از آنچه درونم می‌گذرد؛ از انسان، سکوت، و لحظه‌هایی که کمتر دیده می‌شوند
حمید رضا اسکندری
حمید رضا اسکندری
خواندن ۱ دقیقه·۱ سال پیش

با تمام وجود مرگ را می‌خوام

​آیا مشکل، خودِ من هستم؟

که با بند بندِ وجودم، مرگ را می‌طلبم.

​فراموش کرده بودم... عذاب‌هایی را که پشت سر گذاشته‌ام، دردهایی را که تحمل کرده‌ام، همه را از یاد برده بودم.

تا آنکه بازگشتم؛ بازگشتم به این خانه‌ی ویران.

و آنجا بود که دریافتم هیچ‌چیز نرفته بود. همه‌چیز در من مانده بود.

در ناخودآگاهم، چون سدّی نفوذناپذیر، راهم را بسته‌اند.

​تمام آن دردها را فریاد می‌زنم، تمام آن حرف‌ها را باز می‌گویم...

اما باز می‌شنوم: «چرا تقصیر را گردن ما می‌اندازی؟»

به دروغ...

​آری، همیشه این‌گونه بود؛ مشکل منم. و هیچ‌کس، هیچ تقصیری ندارد.

می‌گویند: «اعتبارت رفت.»

می‌گویند: «اعتبارِ ما رفت.»

مشکل همین‌جاست. همان اعتباری که بی‌دلیل با آن پُز می‌دادید و در چشم مردم می‌کردید. حالا نگرانش باشید.

​من اما می‌نویسم. می‌نویسم که دوباره فراموش نکنم.

که من، در ماه‌های گذشته نابود شده بودم.

که آن اتفاق، برای من افتاده بود، نه شما.

و اکنون...

اکنون با تمامِ وجودم، باز هم مرگ را می‌خواهم.

اکنون با تمامِ وجودم، باز هم مرگ را می‌خواهم.

۱
۰
حمید رضا اسکندری
حمید رضا اسکندری
من حمیدرضا ام. رشته‌ام مهندسی هسته‌ای است، اما نوشتن برایم راهی‌ست برای زنده‌ماندن در میان فکرها و حس‌ها. این‌جا می‌نویسم از آنچه درونم می‌گذرد؛ از انسان، سکوت، و لحظه‌هایی که کمتر دیده می‌شوند
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید