یاس سیاه

زود ریشه خود را محکم کرد این درخت و از سایه سیاهش منزجریم تنها درختیست که افت برایش ارزو میکنم و در خاکش رویش یاسی سپید دلنشین که مست شویم از عطر و گلبرگ زیبایش. شاید طلوعش به درازای شب یلدایی باشد یا چون گریز کبوتر از صیاد و قسم به لحظه آزادی روح از کالبدی که محکومیتی طولانی و طاقت فرسا او را می آزرد و رها همچون قاصدک کودک ۴ ساله که فوتش کرد و غوطه ور بسوی سرنوشت خویش شد