آخرای پاییز بود نزدیک امتحانات ثلث اول،از اون وقتا که مامان نمی گذاشت من و امیر (داداش بزرگم) پامون از خونه بیرون بزاریم! چون باید ظهر که از مدرسه برمیگشتیم مینشستیم سر درس و مشقمون،کوچه و بازی هم تعطیل.
ولی اون روز خودش گفت عصر قراره بریم بیرون،گفت داییتون ماشین خریده و گفته با بچهها آماده شو که میخوام ببرمتون بیرون و بهتون شیرینی بدم.
دنیا رو به من و امیر داده بودن،چون اول که مشق و امتحان تعطیل بود و دومم دایی محمد یه فولکس نو قورباغهای خریده بود؛وای که باورمون نمیشد،بالاخره یکی توی فامیل ماشین خرید!اونم کی؟دایی محمد ما،اونم چی؟فولکس قورباغه ای.
وای چه پزی بدم اگه یه روز دایی با فولکسش بیاد دم مدرسه دنبالم.شال و کلاه کردیم و منتظر دایی جان تا بیاد،بعد ده دقیقه بالاخره اومد.
یه فولکس قورباغه ای نوي سفید،با اون چراغ های درشت و خوشگلش.انقدر ذوق داشتم که فک نکنی بابام خریده!چنان بوق بوقی میکرد که انگار عروسشم با فولکس آورده بود؛جلوی پای ما ترمز زد.
دایی: آبجی نگاه عروسکم.
مادر:خیرش ببینی دورت بگردم،عروستو باهاش بیاری.
دایی: خودش عروس و ملوس؛بیاین بالا تا ببرمتون بهتون پیتزا بدم که کیفمون میزون میزون بشه.
مگه میشد بهتر از این مشق تعطیل ،پیتزا به راه،فولکس نوی دایی محمد!
داخلش که نگاه میکردی کیف میکردی؛ صندلیها ی آجری رنگ و بوی نوی چرم صندلی، کف ماشین برق میزد از تمیزی.
وای که تا برسیم پیتزا فروشی، توی ماشین سر بوق زدن با امیر کلی توی سر و مغز هم زدیم .اول کار پسمون برنیومدن دوتایی نشستیم جلو!
رسیدیم دم پیتزا فروشی،در باز کردم که پیاده بشم اما...
دایی یه نگاهی به من کرد و گفت،
دایی:خب پیاده شو دیگه بچه.
من: دایی کفشام نیست!
مامان: یعنی چی که کفشات نیست؟
من: خب می خواستیم سوار بشیم،دم ماشین کندمشون ماشین کثیف نشه ولی الان نیستن!
دایی و مامان و امیر یه چند لحظه به هم نگاه کردن ویک دفعه صدای خنده هاشون فولکس قورباغه ای سفید رنگ دایی محمد پر کرد؛ چه میدونستم کفشام همون جا میمونه!