تلفنی با بابا حرف میزنم. میپرسم: «خوبی؟ چهکار میکنی؟» میگوید: «هیچ. روی زمین سرد نشستهم.» خیال برم میدارد که شاید هوا زیادی سرد شده است یا گاز قطع است یا بخاریها کار نمیکنند. میپرسم: «چرا زمین سرد؟» انتظار دارم از آبوهوا یا بخاریها حرف بزند. اما میگوید: «چون زندگی سرده.» خودم را میزنم به آن راه. با اینکه سرمای زندگی تا مغز استخوانم رسوخ کرده اما دوست ندارم بابا سردش باشد و از سرما حرف بزند. میگویم: «ای بابا...» میگوید: «زندگی سرد نیست؟ توی این کشور، این اوضاع...» سکوت میکنم. چه دارم بگویم؟