
صبح دم بود،باریکه نازکی از نور بی اجازه به اتاق پاگذاشته بود،شهرمملو از "او" بود. اتاق سیاهِ کدرش درماندگی را القا میکرد،پرده را کشید نور به سرعت از اتاق بیرون جست،غمش اورا نشاند.
کوله بار غم هایش سنگین بود،راه گلویش مسدود شده بوداز بغض های دیشب باید خالیشان میکرد.
بلاخره در جدالی تنگاتنگ میان خودش و خودش "او"پیروز شد،ایستاد آهسته آهسته به سوی آینه دیواری اش حرکت کرد،آن هم چون آینده دلش تیره و تار بود.
دستان لرزانش را به سمت آینه برد،غبار را کنار زد،به یک باره قلبش ایستاد،نه او خودش نیست!کیست؟!
جسمی چروکیده از غم با چشمانی مطلق از سیاهی جلویش ایستاده بود.
اورا نمیشناخت، دروغ ترین حقیقت زندگی اش اما او خودش بود.
قلبش را از میان توده استخوانی تنش حس میکرد،اما چرا؟!
سراسیمه اتاق را چشم گرداندپاهایش دیگر توان ایستادن نداشتندبه طرف انبوه عکس های جمع شده به زیرتخت رفت میان آنها به دنبال او بود.
چقدر آن منحنی قرمز رنگ زیبا بود،لطافت صورتش از روی عکس هم دستش را نوازش میکرد.
باید زودتر میفهمید که "او"را میان پیچ و خم های زندگی جا گذاشته است.

پنجره را گشود آری او باید میرفت تا"او"بازگردد.
ح.م