
جهانِ من مدتی بی حال بود
سردبود
آشفته بود
غم باربود
این جهان تا کی چنین بیمارگون
زیست خواهد کرد
تاکی زغم
زدوری
نجوا به لب خواهد داشت
بس است زیستن با سگ سیاهِ آرامش
بس است خفتنِ بی آسایش
تا کی؟
تاکی،چنین مرداب گون
جهان مارا در خود خواهد بلعید
تا کی باید از تو بنویسم
از توبخوانم
بس است از تو گفتن و جفا شنفتن
بس است تحمل این کالبد سنگین
محوشو،نابودشو
زین پس زیستنِ من درکنار گل زردِ آفتاب است
درکنار نسیم خنک لبخند
درکنار مدح آنکه نامش اینجاست
من
خواهم زیست
خواهم خندید
بی تو
به این گردونِ بی آسایش.
ح.م

پست قبلی?