دل دیدهِ من

شب هنگام بود،خوب بخاطر می آورم ساعت ثانیه های خود را میان امروز و فردا نگه داشته بود.

سکوت،زوزه های بی محابای خودرا در دل آسمان سر میداد.

آسمان بغض سنگینی در دل داشت،به دنبال تلنگری هرچند ناچیز که بباراند اشک های افسانه ایش را.

لاله های سیاه دشت به خون نشسته بودند از دیدار بی تابانه ماه و خورشید،وز بوسه های آن دو بود که ستاره بارید.

ماه عاشق سیاهی شب نبود اگر خورشید دلبری نورش را بهای کوه ودشت نمیکرد.

آوازگرم دوستت دارم را به جهان عرضه نمیکرد.

دلم به حال ماه زخم خورده سوخت،هرشب می دیدمش که با بی تابی خاطرات ستاره ایش را می نگرد وآنان را در آغوش میگرد.

هرروز کوچکتر میشود و دوباره غرورش را می سازدو کامل میشود.

صبحدم معشوق طلایی اش را نورانی تر از روزهای گذشته میبینم،روزها همانگونه خواهد گذشت ومعشوقه طلایی روزی خواهد مرد اما

هیچکس ندانست ماه هرروز میمیرد و هربار زنده میشود.

ح.م