
شاید خورشید به خیال آنکه زمین را کسل کند به آسمان پانگذاشته بود وابرها برای گریستن درصفی طولانی ایستاده بودند، ولی بی گمان آسمان خاکستری پرنفرین بود.
صدای رعد و برق وحشیانه ابرها خنجر به دل میزد.زمین سرد و سنگی بند آرزوها را در دلت پاره میکرد و ریسمانی میماند بین تو و نداشته هایت.
اما شکستن حباب اشک در چشمانم کاری شیطانی بود،آسمان هم نوا بامن شروع به گریستن کرد.پاهایم دیگر از من پیروی نمیکردند قلبم حکمران بی حکم این کالبد بی منطق شده بود.
موهای قهوه ایم را از روی ابر چشمانم کنار زدم تابلوی خیابان پنجم غربی برایم خودنمایی میکرد قلبم به خواسته اش رسیده بود،حال من آنجا بودم خیایان کدر و سیاه و پمپ بنزین خرابه ای در انتهای آن به چشم میخورد.
گل سیاه میان دستان بی جانم خبر از سیاهی امروز میداد،هرچند پایان این قصه برایم از خورشید آشکار تر بود،ولی دلم حکم رفتن راصادر کرده بود.
او برایم رنگین تر از رنگیم کمان هفت رنگ بود،ولی میدانستم خاموشی عظیم در پی دارد.فاصله من تا در کافه طولانی به نظر میرسید،این چند قدم برایم سخت تر از تمام زندگی ام بود.
روی درکافه نوشته شده بود"همواره باز است."ولی کاش معنای دیگری داشت.
صدای بازشدن در کافه برایم همانند ناقوس مرگ بود،مغزم توانی برای تجزیه حال خرابم نداشت،دل حاکمی خودخواه بود.
گرمای عجیبی صورتم را در آغوش کشید،من شب بودم و فضای گرم کافه روز آفتابی تعطیل،من همه درد بودم و آنجا همه درمان.
به آن تنه های چوبی که گویی میز است پناه میبرم،آن هم چون من دیگر جانی ندارد و فقط وجود است.
گل به روی آن تنه بی جان به من دهن کجی می کرد،چه تضاد نفرت انگیزی شاید همین حالا باید از پله های اضطراری فرار کنم و یا قهوه ای با شکر سفارش بدهم و یا سرم را روی تنه چوبی بگذارم و به خودم فکر کنم کاری که سالهاست از آن گریزانم و یا شاید باید قلبم را از سلطنت برکنار کنم حاکم لایقی نیست.
صدای ردشدن ثانیه ها ضربان قلبم را به کندی می کشاند،هوا برای خروح از کالبد نصفه جانم تمنا میکند ولی گویی تنفس را از یاد برده ام.
به مردم نگاه میکنم، کالبد های بی روح زنده های مرده، تن های بی قلب، مرده های عاشق.
او را روبه رویم ترسیم میکنم، چه تصور نفس گیری،با خودم بحث میکنم که اول به او چه بگویم ،بگویم سلام من آن دیوانه عاقلم؟!یا بگویم دوستت دارم و فرار کنم و یاشاید حرفی نزنم تا سکوت شیرین میانمان را پرکند.
ثانیه هارا باخود یدک میکشیدم که امروز فرارسدولی حال میخواهم تمامی آنان به روی صفحه ساعت بنشینند گویی خودم را گم کرده ام آیا عطر زده ام؟
افکاری پابرهنه به ذهنم هجوم می آورند اگر از گل خوشش نیاید چه؟اگر رنگ لباسم برایش مضحک باشد اگر،اگر دوستم نداشته باشد چه؟
همه اینها انگیزه ام را برای فرار بیشترمیکند نشانه خروج اضطراری قرمزرنگ را نگاه میکنم گویی بهشت برایم تداعی شده است.
تنم میخواهد به سرعت از آن پله ها پایین برود ودر سیاهی گم شود،ولی قلبم خود خواهانه مقاومت میکند.
جنگی است میان خودم و خودم ودرآخر "خودم"پیروز میشود،به سرعت فرار میکنم آسمان خاکستری حال برایم لذت بخش است.
گل سیاه در کافه ماندسیاهی امروز درکافه ماند،قلبم نیز درکافه ماندومن هم مانند مردم دیگرکالبدی شدم بی روح.
سلام زندگی بی او.
ح.م