
چشم کجا میتواند باشد
غیر از جنگل سبز چشمانت
کجا سیر کند خیال محصور من
جز در لابه لای مواج مژه هایت
کجا به تپش درآید قلب زنگار گرفته ام
جز درمیان دستان تو
دوستت دارم
به اندازه شن های روان کویر
به اندازه قطرات لغزان روی پنجره باران گرفته
تورا دوست دارم به سفیدی ماه پاک
به نرمی نوازش باد
تورا دوست دارم به شفافی دانه های انار
میپرستمتت
به گذر ماه و خورشید
به سکوت لرزاننده شب
به نورالانوار
میخواهمت
میخوانمت
به تپش قلبم
به شکوه آسمان
به لبخندت قسم
ای غریبِ آشنای من
ای غریب ترین به من
آشناترین به قلب من
ای ماه نادیده من
به یادتو قلم بردست میگیرم اما
شرمسار میشود از نگارش نبودتو
کلمات از بارش ابرچشمانم مات برصفحه کاغذ مانده اند
توکجایی آنِ من؟
جنگل محصورشده در چشمانت را چه کسی ساخته است؟
چه کسی نگاهت را چنان خواستنی ساخته؟
چه کسی من را متوجه تو ساخت؟
چرا ما،در پیچاپیچ روزگار هم را دیدیم؟
اگراین سرنوشت ماست
پس تو کجایی؟!

ح.م