
تو
مهرِماه من
عسلِ زهرآگینِ قلب من
پیچیده شده درلفافهِ گرمی سخن
محوشده درمهتاب شب نگاشت آسمان
تو گویی درشب پنهان گشته ای
حل شده ای درتلخی بی محابای او
من رخت سوگواری به تن کرده ام
گویی حقیقت معصومم را از طناب به دارآویخته عشق به خاک غم سپردم.
گل سرخ پژمرده ام را از چنگال گردبادغم،عطر تن عشق کردم.
چه رویین تن جسم خسته من که هرازگاهی از باد سیلی محکمی میخورد و از نسیم نوازش آرامی دریافت میکند.
تو ساعت دلت را برناکامی من کوک کرده ای که هرزمان عرصه جهان برمن تنگ گشت،تو به خاطرم حمله سهمگینی کنی،نهال بغض جوان را گلویم از سربکاری
عجب باغبان ماهری.
شایدمن روزی این نهال بغض را سیراب باران اسیدی کنم تا ریشه کن شود هرچه ریشه دوانده برتنم.
تورا همواره درلابه لای صدای تلخ خوردشدن برگ های پاییزی یا بی گمان درمیان بغض های گاه و بی گاه آسمان و غم زودهنگامش میبینم.
زمین از سنگینی جسم خسته ام به ستوه می آیدوسرانجام روزی خواهد رسیدکه این کالبد بی روح را خالی از تو کنم
شاید به اوج آرامش برسم.
ح.م