یا صاحب‌الزمان...
امشب نمی‌دانم باید از کجا شروع کنم.
فقط می‌دانم دلم می‌خواهد چند دقیقه، هیچ‌چیز را توضیح ندهم.
نه لازم باشد بگویم چرا خسته‌ام، نه چرا بعضی روزها حوصله‌ی هیچ‌چیز را ندارم، نه چرا بعضی فکرها آن‌قدر در سرم می‌چرخند که حتی وقتی همه‌چیز ساکت است، ذهنم آرام نمی‌گیرد.
فقط می‌خواهم بنشینم و حرف بزنم. همین.
شاید با تو بتوانم آن چیزهایی را بگویم که هنوز خودم هم دقیق نمی‌دانم چطور باید به زبانشان بیاورم.
آقاجان...
یک مدتی است دلم برای خودم تنگ شده.
می‌دانم عجیب است. آدم مگر می‌تواند دلش برای خودش تنگ شود؟ اما می‌تواند.
گاهی آن‌قدر از خودش فاصله می‌گیرد که یک روز، وسطِ یک زندگی معمولی، ناگهان یادش می‌افتد زمانی چه‌قدر با خودش صمیمی‌تر بوده...
من دلم برای آن دختر تنگ شده...
برای دختری که هنوز این‌همه حساب‌وکتاب در سرش نبود...
که قبل از هر اتفاق، هزار پایان احتمالی برایش نمی‌ساخت...
که اگر چیزی را می‌خواست، پیش از آنکه زندگی فرصتِ جواب دادن پیدا کند، خودش جواب «نه» را به خودش نمی‌داد.
هنوز یادم هست چه‌قدر راحت‌تر امیدوار می‌شد.
چه‌قدر بعضی آرزوها برایش ساده بودند.
نه اینکه زندگی آن روزها بی‌مشکل بوده باشد؛
فقط من هنوز بلد نبودم برای هر اتفاق، از قبل عزاداری کنم...
حالا اما گاهی پیش از اینکه چیزی اتفاق بیفتد، از ترسِ اتفاق نیفتادنش غصه می‌خورم.
پیش از اینکه راهی بسته شود، از بسته شدنش می‌ترسم...
پیش از اینکه شکست بخورم، خستگیِ شکست را روی دوشم می‌گذارم.
و بعد می‌مانم و خودم و این همه "کاش"...
کاش آن روز جور دیگری رفتار می‌کردم...
کاش زودتر می‌فهمیدم...
کاش بعضی چیزها را جدی‌تر می‌گرفتم...
کاش بعضی چیزها را این‌قدر جدی نمی‌گرفتم...
کاش...
چه کلمه‌ی کوچکی است، اما می‌تواند آدم را ساعت‌ها ببرد به جایی که دیگر وجود ندارد.
به روزهایی که تمام شده‌اند.
به انتخاب‌هایی که دیگر نمی‌شود دوباره انجامشان داد.
به آدمی که آن موقع بودیم و حالا فقط تصویرش را در ذهنمان داریم.
و من گاهی آن‌قدر در گذشته راه می‌روم که فراموش می‌کنم هنوز فردایی هست.
شاید این یکی از تلخ‌ترین اشتباه‌های آدم باشد؛
اینکه آن‌قدر مشغول حساب کردنِ چیزی باشی که از دست رفته، که متوجه نشوی هنوز چیزهایی هست که می‌توانی نجاتشان بدهی.
من اشتباه کرده‌ام... این را نمی‌خواهم انکار کنم.
جاهایی کم گذاشته‌ام. جاهایی از ترس، عقب کشیده‌ام. جاهایی شاید می‌توانستم بهتر عمل کنم و نکردم. اما تازه دارم می‌فهمم که آدمِ امروز، همیشه قاضیِ عادلِ آدمِ دیروز نیست.
من امروز چیزهایی را می‌دانم که آن دختر نمی‌دانست.
امروز بعضی چیزها را بهتر می‌فهمم. بعضی ترس‌ها را می‌شناسم. بعضی ضعف‌هایم را پذیرفته‌ام.
و شاید وقتش باشد دست از بازخواست کردنِ دختری بردارم که فقط داشت با همان مقدار فهم و توان، زندگی‌اش را جلو می‌برد.
نه اینکه اشتباه‌هایش مهم نبوده‌اند.
فقط قرار نیست تا آخر عمر، به خاطرشان خودش را مجازات کند.
بابا مهدی...
یک ترس دیگری هم هست...
ترسی که شاید از همه بیشتر خسته‌ام می‌کند...
ترس از دیر شدن...
از اینکه یک روز چشم باز کنم و ببینم زمان گذشته و من هنوز همان‌جایی هستم که مدت‌هاست می‌خواستم از آن عبور کنم. از اینکه دیگران جلو رفته باشند و من، به جای اینکه راه خودم را نگاه کنم، مدام زندگی خودم را با زندگی آن‌ها مقایسه کرده باشم. از اینکه یک روز بفهمم بعضی توانایی‌هایم را فقط به خاطر ترس از شکست، امتحان نکرده‌ام.
گاهی این ترس خیلی آرام می‌آید...
فقط یک سؤال کوچک می‌گذارد گوشه‌ی ذهنم:
اگر دیر شده باشد، چه؟
و راستش را بخواهی، برایش جواب محکمی ندارم...
اما شاید باید یک سؤال دیگر از خودم بپرسم:
دیر برای چه؟
برای رسیدن به کجا؟
طبق کدام ساعت؟
کدام تقویم؟
چرا باید زندگی خودم را با زمانی اندازه بگیرم که برای من نوشته نشده؟
شاید بعضی آدم‌ها زودتر به بعضی چیزها می‌رسند. شاید بعضی‌ها مسیر کوتاه‌تری دارند، بعضی‌ها مجبورند بیشتر بمانند، بیشتر فکر کنند، بیشتر از نو شروع کنند. و این لزوماً به این معنی نیست که گم شده‌اند.
من نمی‌دانم مسیر من قرار است چه شکلی باشد...
نمی‌دانم چند بار باید اشتباه کنم، چند بار باید دوباره بلند شوم، چند بار باید چیزی را رها کنم و از نو انتخاب کنم. فقط می‌دانم هنوز چند صفحه از کتاب زندگی‌ام مانده که نخوانده‌ام. پس شاید نباید از چند صفحه‌ی سخت، نتیجه‌ی تمام کتاب را بفهمم.
این را باید یاد بگیرم... آرام...
بدون اینکه هر صبح از خودم انتظار داشته باشم ناگهان آدم دیگری شده باشم.
گاهی شاید کافی باشد امروز را به خاطر دیروز خراب نکنم... همین...
گاهی یک قدم کوچک، از صد تصمیم بزرگ واقعی‌تر است...
و من از این همه فکر کردن به قدم بعدی، خسته شده‌ام. از اینکه آن‌قدر نتیجه‌ی راه را تصور کنم که خودِ راه رفتن را فراموش کنم.
دلم می‌خواهد دوباره بتوانم چیزی را دوست داشته باشم، بدون اینکه از همان اول از تمام شدنش بترسم.
آرزو کنم، بدون اینکه پیشاپیش خودم را برای نرسیدن آماده کنم. تلاش کنم، بدون اینکه هر لغزش را نشانه‌ی بی‌استعدادی بدانم. و من دیگر نمی‌خواهم هر اتفاقی را تبدیل به حکمِ زندگی خودم کنم.
پناهِ من...
من از تو نمی‌خواهم همه‌ی راه را برایم روشن کنی.
شاید اصلاً قرار نیست همه‌چیز را بدانم.
شاید بخشی از ایمان همین باشد که وقتی تمام مسیر را نمی‌بینی، باز هم قدم بعدی را برداری...✨
فقط اگر ترس آمد، نگذار به جای من تصمیم بگیرد...
اگر زمین خوردم، نگذار زمین خوردنم تبدیل شود به تصویری که از خودم دارم. اگر چیزی را از دست دادم، نگذار آن‌قدر به نبودنش خیره شوم که چیزهای باقی‌مانده را نبینم...
و اگر روزی دوباره چشمم افتاد به زندگی آدم‌های دیگر و احساس کردم از قافله جا مانده‌ام، آرام یادم بیاور که من مسافرِ زندگیِ خودم هستم.
شاید باید کمتر از بیرون بپرسم که چه باید باشم.
بیشتر به درونم گوش بدهم.
ببینم واقعاً چه چیزی خوشحالم می‌کند.
چه چیزی برایم معنا دارد.
چه چیزی ارزش این سال‌های جوانی را دارد.
و چه چیزهایی فقط توقع‌هایی هستند که آن‌قدر تکرار شده‌اند که صدایشان را با صدای خودم اشتباه گرفته‌ام.
نوزده سالگی برای من عجیب است.
نه آن‌قدر کوچک که بگویم هیچ‌چیز را نمی‌فهمم، نه آن‌قدر بزرگ که ادعا کنم راه زندگی را بلدم...
یک جایی وسطِ این دو ایستاده‌ام. پشت سرم را می‌بینم. جلوی رویم را نه!
و شاید حق دارم که همه‌ی جواب‌ها را نداشته باشم...
شاید قرار نیست در این سن، تمام آینده‌ام را بدانم...
شاید فعلاً کافی است سؤال‌هایم را جدی بگیرم و از ندانستنشان خجالت نکشم...
مهدیِ فاطمه...
یک آرزوی دیگر هم دارم...
دلم می‌خواهد آدم خوبی بشوم...
نه فقط کسی که از بیرون خوب به نظر می‌رسد...
دلم می‌خواهد حضورم برای یک نفر، جای امنی باشد...
اگر کسی کنارم نشست، مجبور نباشد خودش را پنهان کند... اگر کسی درد داشت، لازم نباشد فوراً جوابش را بدهم. بلد باشم گوش بدهم و بمانم...
بلد باشم درد آدم‌ها را کوچک نکنم فقط چون خودم راه‌حلش را نمی‌دانم...
شاید برای همین است که این‌همه با خودم درگیرم...
چون نمی‌خواهم روزی که قرار است دست کسی را بگیرم، خودم هنوز از گرفتنِ دستِ خودم فرار کنم.
هنوز بلد نیستم...
خیلی جاها بلد نیستم...
اما شاید قرار نیست همین امشب همه‌چیز را بلد شوم...
امشب فقط می‌توانم اعتراف کنم که می‌خواهم یاد بگیرم... و شاید همین، برای شروع کافی باشد...
آقاجان...
اگر بخواهم از میان همه‌ی این حرف‌ها یک دعا برای خودم نگه دارم، شاید این باشد:
کمکم کن با زندگی‌ام آشتی کنم...
با روزهایی که مطابق میل من پیش نرفتند...
با انتخاب‌هایی که دیگر قابل تغییر نیستند...
با چیزهایی که هنوز به دستشان نیاورده‌ام...
با آدمی که بودم و آدمی که هنوز دارم می‌شوم...
نمی‌خواهم به گذشته برگردم...
فقط می‌خواهم گذشته، تمام آینده‌ام را هم با خودش نبرد...
می‌خواهم چیزی از آن روزها را با خودم نگه دارم؛
نه حسرتشان را، نه اشتباه‌هایشان را، فقط شاید کمی از شوقی را که آن دختر برای زندگی داشت...
دلم می‌خواهد دوباره وقتی به خودم نگاه می‌کنم، احساس نکنم دارم به یک غریبه نگاه می‌کنم. همین. نه بیشتر...
نه موفقیتِ عجیب می‌خواهم، نه اینکه همه‌چیز یک‌شبه جبران شود. فقط می‌خواهم بتوانم کنار خودم بنشینم و از بودن با خودم خسته نشوم...
حالا که این همه حرف زده‌ام، هنوز خیلی چیزها حل نشده... صبح که بشود، سؤال‌ها سر جایشان هستند...
ترس‌ها هم احتمالاً همین‌طور...
زندگی هم قرار نیست فقط به خاطر یک شب حرف زدن، ناگهان آسان شود...
اما امشب یک کار کردم که مدت‌ها بود از آن فرار می‌کردم..
خودم را پنهان نکردم...
گفتم خسته‌ام... گفتم می‌ترسم... گفتم بعضی چیزها را نمی‌دانم...
و شاید همین صداقت، برای امشب کافی باشد...
اگر فردا باز هم همه‌چیز مبهم بود، سعی می‌کنم از ابهامش نترسم...
اگر راه را ندیدم، فقط قدم بعدی را نگاه کنم...
اگر دلم گرفت، مجبور نباشم از خودم فرار کنم...
اگر دلم خواست گریه کنم، فکر نکنم اشک ریختن یعنی شکست خوردن...
و اگر دوباره یاد آن دختر قدیمی افتادم، فقط حسرتش را نخورم...
از خودم بپرسم چه چیزی از او هنوز در من زنده است؟
شاید همان امیدی که با وجود همه‌چیز، هنوز کامل خاموش نشده...
شاید همان شوقی که گاهی خیلی کم‌رنگ می‌شود، اما باز خودش را از جایی نشان می‌دهد...
همان را می‌خواهم...
نه برای برگشتن به گذشته. برای اینکه آینده‌ام، چیزی از آن صداقت را با خودش داشته باشد..
حالا دیگر واقعاً حرفی ندارم...
فقط می‌خواهم چند دقیقه همین‌جا بمانم. بی‌آنکه چیزی بخواهم. بی‌آنکه لازم باشد ثابت کنم آدم خوبی هستم. بی‌آنکه لازم باشد بدانم فردا چه می‌شود.
شاید بعضی شب‌ها آدم فقط احتیاج دارد دلش را جایی بگذارد و کمی ساکت بماند...
و من امشب، دلم را همین‌جا گذاشتم...
خدایا...
فردایم را از ترسِ دیروزم نگیر...
اگر قرار است چیزی در من بماند، بگذار امید باشد؛ حتی اگر کوچک، حتی اگر لرزان، حتی اگر خودم گاهی به آن شک کنم...
و اگر روزی دوباره گم شدم، کمکم کن یادم بماند که گم شدن، همیشه به معنی تمام شدن نیست.
یا صاحب‌الزمان، اغثنی ، یا صاحب الزمان ادرکنی💖
اللهم عجل لولیک الفرج🌱
- ۰۵/۰۷/۰۵
- ۲۲:۳۲
