تهی از زندگی

زندگی همیشه غافلگیری هایش را دارد. حتی زمانی که فکر میکنی به همه چم و خم روزگار مسلط شده ای باز کارتی از آستین بیرون میکشد که تابحال ندیده ای. وقتی همه چیز روال است و بر وفق مراد یکهو زندگی کامبک میزند و بازی 10 به 2 برده را 12 به 10 عقب می افتی و می مانی توی این زمان باقی مانده چه خاکی به سرت بریزی. بهرحال زندگی قاعده خودش را دارد و گاهی بازی میکند و میگذارد تو هم بازی کنی و گاهی هم قطعانه حکم میکند و تو ناچاری سر خم کنی و اطاعت کنی.

تقریبا همیشه یک زندگی به خودم بدهکار بودم، اما اوصاف نامشخصی داشت این زندگی. طلبم زندگی ساده و راحت بود اما از مسیری متفاوت. از مسیری زندگی را شروع کردم که تهش هیچ افق روشنی نداشت. تازه همینطور هم که جلوتر رفتم مه غلیظ تر هم شد. از قضا توی چند پرتگاه هم سقوط کردم و تکه هایی از تنم همانجا باقی ماند و تنها تکه هایی از من از پرتگاه خودش را بالا کشید و به راه مه آلود ادامه داد. اما غافلگیری روزگار این بود که حتی در چنین مسیری هم ملال حضور پر هیبتش را آشکار کرد. زندگی همینطوری غافلگیرت میکند، توی مسیر پر افت و خیز و بلاخیزی قدم میگذاری به قصد اینکه همیشه چیزی تازه در زندگی تجربه کنی ولو به بهای زخم هایی که کمتر کسی حاضر به تحملشان هست اما چی عایدت میشود؟ همان چیزهایی که در مسیر سرراست و کفی و بدون پیچ و خم هست. سعی میکنی راهی بروی که پر از آسیب است به قصد طرحی نو در انداختن در این زندگی پر ملال، اما بعد از سالها در این راه قدم زدن یکهو به عقب که نگاه میکنی میبینی در یک تناوبی پرتگاه ها و آسیب ها و زخم ها ظاهر میشدند، اینطور که بعد هربار سقوط در فاصله ی ثابتی پرتگاه بعدی بوده و باز مه و پرتگاه بعدی و همینطور الی آخر، هیچ چیز بیشتری نبوده. هولناک است که تو راه را نبینی ولی راه بازهم به قاعده غافلگیرت کند، غافلگیری اش حتی قابل پیش بینی باشد و این دیگر نهایت بن بست زندگی ست که به رادیکال ترین وجه ممکن طلب چیزی نو کنی و در نهایت بیابی که آن چیز نو چیزی ست کهنه تر از زندگی ای که ازش فرار میکردی؛ یعنی زندگی مردمان عادی و بهنجار طبق قاعده ی روز و شب فارغ از هر دغدغه ای جز همین زندگی طبق چرخه روز و شب.

همه اش همین است نه چیزی بیش نه چیزی کم. انگار من همیشه میخواستم ثابت کنم آنطور که شاعری گفته : در گوش کودک تازه متولد شده ای گفتم تو حالا روز و شبی را سپری کرده ای و من به تو می گویم که تمام زندگی همین دور است و تو حالا تمام آنرا تجربه کرده ای. من انگار کودکی ام با این خاطره هولناک و این طنین صدا متولد شده و پژواکش درون تنم شدت گرفته و دلهره ی این واقعیت دهشتناک را اینطور پاسخ دادم که اینهمه تکرار نمیتواند معنای این همه به زحمت افتادن زندگی را توجیه کند، حتما چیز بیشتری این زندگی دارد که عرضه کند و تنها باید دنبالش گشت، توی مخروبه ها ، توی دور افتاده ها ، توی برهوت ، توی جایی که دست کسی به آن نرسیده و چشم کسی، گوش کسی و حواس کسی به آن جلب نشده . سرزمینی ناب، بدون آلودگی، بدون زخم ها، بدون تکه پاره های تن کسی که برجا مانده باشد آنجا. اما حالا طنین پر صداتری دارد آن صدا کودکی. حالا مثل کودکی ام که سرش به سنگ خورده و سر به راه شده و دارد از مسیر خلوت و برهوت تهی از زندگی برمیگردد به مسیر پر ازدحام تهی از زندگی. مثل کسی ام که دست از جستجوی سرزمین موعود کشیده و یکی شده با جمعیتی که سرزمینی ندارد و در جستجوی چیزی نیست و آواره ای است که در پی لقمه ای روز و شب است تا آن صدا را درونش تکرار کند و آن ندایی که صدا را پس میزد خاموش سازد.