ویرگول
ورودثبت نام
Hadiovich
Hadiovichهمه چیز از کلمه آغاز میشود، اما من به پایان می اندیشم، بی آنکه آغازی داشته باشم.
Hadiovich
Hadiovich
خواندن ۲ دقیقه·۴ ماه پیش

با مردمان سیه روز آشتی چگونه؟

خیال میکنم دور از اینجاست، همان دور دور هاست که چشمه ای جاری است، که آب زلالی هم دارد و از قضا آب و هوایی پاک و مردمانی بی آلایش. زندگی آنجا باید چیزی مثل زیستن میان مزرعه آفتابگردان ها باشد، زنده و پر جنب و جوش. از اینجا تنها میشود اوصاف این ناپیدای خواستنی را برشمرد و قصه گفت برای نسل های طلبکار ِ بی کشت و حاصل، که دستاوردشان البته طلب چیزی ست که خود بدهکاران آتی آنند. از اینجا دشت های وسیع محصولات زرین پیداست که خوشه های درشت بار می آورند. دشت هایی بی گزند که آفتی بر آنها هجوم نمی آورد و خرمن شان را به تاراج نمی برد؛ گویی زمین تاریخ سرگردانش را از آن مکان برچیده. اینجا هم با همه اوصافش یکسره بد نیست، درست که به هر سو رو کنی پلیدی و پلشتی در سایه پنهان است، اما همینکه خیالت بتواند چنین تصویری در خیال بپروراند پس لابد خوبی هم دارد. 

خیال مثل جوانه است. اول باید بکاری اش،‌ بعد آبش دهی، کودش دهی، و هر روز دقایقی حواست را بهش بدهی تا رشد کند، شاخه و برگ بگیرد و بعد هم گل و یا میوه بدهد و تو از ثمره اش منتفع شوی. خیال هم مثل چیزی زنده رشد میکند، بزرگ میشود، و روزی هم مثل همه موجودات زنده، مثل هر جوانه ای باید بمیرد. چرخه حیات و ممات در مورد خیال هم چرخه محتومی ست و گاه به دردناکی آن در حیات واقعی. اما این خاصیت زندگی ست، زنده بودن با مرگ معنا پیدا میکند و این آن تناقضی ست که از آن زندگی می جوشد و رودی میشود که جریانش ما را میبرد با خود. زندگی رودی ست که باید جریان داشته باشد، و هیچ جریانی نمیتواند راکد شود. ابدیت همردیف فرسودگی ست، دوام تحلیل رفتنی بی پایان ست، تنها مرگ است که جریان حیات را حفظ میکند و ما چه میدانیم که جریان زندگی ما را به کدام سو می برد وقتی که خیال آن در ما انباشته میشود و به سوی دشت های نو فراخوانمان میدهد.

صدایی میشنوم از دور دست ها. صدای آشنایی ست یا ناشناس؟ نمیدانم، تنها به آن گوش می سپارم. اصواتی، زمزمه ای، هجایی را تشخیص میدهم میان مکالمات درهم و نامرتبی که به گوش میرسد، انگاری ازدحامی ست آنجا. صدا به همهمه می ماند و واضح نیست. از میان همهمه نگاهی برق میزند از گوشه، تصویری واضح شکل می گیرد پشت جدار پلک هام، درون تاریکی دنبالش میکنم. روبانی در هوا چرخ میزند و از راهرویی عبور می کند و درون مزرعه آفتابگردان ها می شود. صداها دوباره بالا می گیرد، اما بر نمی گردم، من به جستجوی خیالم درون مزرعه ی آفتابگردان ها، در ازدحام سکوت، اینجا سرگردان میان ساقه های بی سر آفتابگردان خیالی تازه میکارم، برای خودم در نسلی نو.

خیال
۴
۰
Hadiovich
Hadiovich
همه چیز از کلمه آغاز میشود، اما من به پایان می اندیشم، بی آنکه آغازی داشته باشم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید