بنام من

از دیگ‌های آلومینیوم تا دستگاه اسپرسو: قصه‌ی یک پدر به نام حبیب

من حبیبم. کارگر ساده‌ای در بخش الکترولیز کارخانه آلومینیوم، جایی که پودر و برق با هم قاطی می‌شن و آخرش چیزی درمیاد که دنیا بهش نیاز داره: آلومینیوم.
اما زندگی فقط توی دیگ‌ها خلاصه نمی‌شه. یه روز به خودم اومدم و گفتم: «چرا یه گوشه‌ی دنج تو این دنیا نداشته باشم؟»
و این‌طوری شد که کافه داریوش رو ساختم؛ به اسم پسرم، داریوش، که امید و انگیزه‌ی هر روزمه. اونجا قهوه‌ می‌ریزم، لبخند می‌پاشم، و رویا می‌سازم.

همزمان با بوی قهوه، بوی تغییر هم تو هوا بود. فارکس رو شناختم. یه دنیای جدید، پر از عدد و نمودار و ریسک. نه از روی طمع، از روی کنجکاوی. می‌خوام یاد بگیرم، رشد کنم، حتی اگه زمین بخورم.

این نوشته نه تبلیغه، نه غرور. فقط یه تیکه از زندگی یه مرده که صبح‌ها لباس کار می‌پوشه، عصرها اسپرسو می‌گیره، و شب‌ها چارت تحلیل می‌کنه. برای یه پسر، به اسم داریوش. برای آینده.