
روز سی و هشتم (تیم بازندهها)
همیشه با خودم میگویم که برد و باخت در زندگی معنایی ندارد، چرا که هر دو طرف در یک میدان نبرد میجنگند. اما با این حال همیشه خود را در تیم بازندهها میبینم. حتی باید اعتراف کنم با این قسمت داستان هم مشکلی ندارم، مشکل آنجاییست که گاها پیش میآید که تیم بازنده تنها شامل یک نفر باشد، من!
بعضی از احساسات در درون تمامی انسانها یکسان هستند، مانند احساسی که به ما میگوید دیگران از ما جلو زدهاند و ما از همه عقب افتادهایم. اینکه ما دست پ پا چلفتی هستیم، اینکه به اندازه کافی تلاش نمیکنیم و... . بسیاری از ما سعی میکنیم با تغییر نگرشمان به خود و زندگی این احساسات را از خود دور کنیم، و بسیاری از ما باور داریم اینها واقعیت ندارد و صرفا زاییده ذهنمان است و در نهایت با جملاتی همچون (کمالگرایی باعث ایجاد این احساسات میشه)، سعی میکنیم خودمان را از شر فکر به بازنده بودن رها سازیم.
بازنده بودن ما هیچ ربطی به کمالگرایی، تلاش، دیدگاه مثبت و هزاران چیز دیگر ندارد. بسیاری از ما میبازیم برای اینکه هیچگاه در شرایط یکسان بازی نمیکنیم. رویارویی دو تیم فوتبال را در نظر بگیرید، یکی از آنها حق استفاده از یازده توپ را دارد و تیم مقابل حق لمس کردن توپ را ندارد. دیگر چه فرقی میکند چه مقدار تلاش کنند؟ چه فرقی میکند کمالگرا باشند و یا واقعگرا؟ چه فرقی میکند به نیمه پر لیوان نگاه کنند یا نیمه خالی آن؟
باید بپذیریم که در بسیاری از مصافهای زندگی غضو تیم بازنده هستیم، و باید بپذیریم که گاها تیم بازندهها تنها شامل یک نفر است، خودمان. این شکست شاید لازمه پیروزی نباشد اما پذیرش آن شاید بتواند باعث آسودگی خیالمان شود.