
روز سی و هفتم (فرار)
ای کاش میتوانستم خودم را گم و گور کنم، حتی شده برای مدتی کوتاه. کاش میتوانستم از تمام تعلقات زندگیام بگریزم. تعلقاتی همچون خستگی، درماندگی، مسئولیت، دلواپسی، تنهایی، اضطراب، ترس و هزار و یک چیز دیگر. خود را میان هزارن قل و زنجیر میبینم که پاهایم را به زمین میخکوب کردهاند، هزاران دستبندی که دستانم را به بند کشیدهاند و هزاران میله فولادی که دور تا دور مرا محاصره کردهاند. شوق فرار هر لحظه در قلبم بیشتر میشود و ناتوانیام در گریختن حالی بس غمگینتر به من میدهد. خودم را همچون موش کوری میبینم که به اجبار در درون قفس قناری زندانیاش کردهاند. نه ماهیتی و جایگاهی از خویش واقعیام وجود دارد و نه حتی این قفس با سرشت کسی چون من سازگار است. نه به جایی تعلق دارم و نه چیزی به من تعلق دارد.
پیشتر با خود این احساس را داشتم که فرار میتواند آخرین راهکار من برای رهایی از دست زندان زندگی باشد اما اکنون میبینم که فرار نهایتا آرزوییست که با خود به گور خواهم برد.