
روز سی و ششم (استراحت مطلق)
نسخه پزشک همیشه برای من به معنی قرص و شربت و طریقه مصرف آنها روی جعبه بود، نه بیشتر. در کنار تمام داروهایی که تا کنون درون نسخههایم دیدهام چندباری هم این واژه به چشمم خورده، استراحت مطلق. اما حقیقتا تا به اینجای زندگیام حتی یکبار هم انجامش ندادهام. دلیلش انجام ندادنش لجبازی یا تظاهر به قوی بودن نبود، بلکه هیچگاه تعریف درستی از استراحت مطلق نداشتم. نمیدانستم چطور میشود شخصی یک روز کامل را در خانه بماند و هیچ کاری نکند، به هیچ چیزی هم بجز سلامتیاش فکر نکند.
همانطور که در زندگی علاوه بر اینکه بسیاری از مهارتها را تنها میتوان با تجربه بدست آورد، بسیاری از مفاهیم و اطلاعات را نیز تنها از طریق همین تجربه کردن باید به دست آورد. به عبارت دیگر، آن زمان مفهوم استراحت مطلق را درک کردم که از نظر جسمی و روحی بشدت خسته و درمانده شده بودم. دردی که لحن و نوشتههای صدها فیلسوف و دبیر و انسان پا به سن گذاشته نمیتوانستند به خوبی به من تفهیم کنند. باید به حد این خستگی میرسیدم تا بتوانم خواهان رهایی مطلق شوم.
حال که درباره این موضوع مینویسم احساس میکنم از آخرین مرز تحمل کردن گذشتهام و دیگر کششی برای برداشتن حتی یک قدم بیشتر ندارم. دوستدارم جسم و روحم را وارد یک فضای خلا و معلق کنم و برای ساعتها و یا حتی روزها هیچ اثری از هیچ چیز دیگری نباشد. دوستدارم تمام طول روزها را روبهروی یک آینه بنشینم و تک تک زخمهای روحم را تیمار کنم. دوستدارم بجای اندیشیدن بخوابم، بجای تلاش کردن کمی هم استراحت کنم و بجای اینکه برای خواستههایم مبارزه کنم تنها سپر بیاندازم و تسلیم شوم تا زخمهای بیشتری دریافت نکنم.
دیگر نه به هیچ دارویی نیاز ندارم، کاش میشد پزشکی یک نسخه برایم بپیچد که داخلش نوشته شده :(استراحت مطلق).