
روز سی و پنجم (هبوط)
حسی به من میگوید که آدمی همیشه در حال رانده شدن است. رانده شده از شادی، سرخوشی، امید، دوستی، اجتماع و ... . اگر بخواهم دقیق تر بگویم، زندگانی همیشه در انتظار هبوط آدمیست. امکان ندارد شخصی در زندگی با جملاتی همچنون، (تو آدم خوبی هستی ولی...) و یا (رزومه کاری شما خوبه اما...) و یا حتی آن زمان که علیرغم تمام تلاشهایت زندگی نتیجه مطلوبی پیش رویت نمیگذارد؛ چنان که گویی در همیشه عامل و یا عواملی وجود دارند که تو را از جایی که دوست داری برانند. این نظریه قطعی نیست، چرا که مثالهای نقضی هم برای آن وجود دارد. اما بحث من قطعی بودم این عمل نیست، بلکه قطعی بودن میل زندگی برای به هبوط رساندن آدمیست. خواه یا ناخواه شما متوجه میشوید که این عطش همیشگی در زندگی وجود دارد، اما چرا؟ شاید پیش زمینهای برای گذاره (شکست لازمه پیروزیست) باشد.
هبوط میتواند تمام کننده و یا آغاز کننده باشد. میتواند مقدمه یکداستان و یا جمله پایانی آن باشد. هبوط بیش از آنکه بخشی از مسیر باشد، مرزهای آن را مشخص میکند. هرچند که این مسیر در نهایت باید از مقدمه شروع و به همان جمله آخر برسد. ضربات هبوط آنیست و حال آدمی میتواند تمام مسیر زندگیاش را متاثر از این ضربه سر کند و یا میتواند با چشم پوشی از این ضربه لااقل مسیر پیش رو را به دلخواهش طی کند، چرا که برای هبوط اهمیتی ندارد شما از چه راهی و با چه حالی به مقصد خواهید رسید، او تنها در آخر مسیر چشم به راه شماست.