
روز سی و چهارم (محدود)
خواستههایم در چهارچوب زندگی نمیگنجد، نه از سر اینکه خواستههایی عجیب داشته باشم، زندگی آنقدر کوتاه است که فرصتی برای رسیدن به خواستهها نمیدهد.
هر از گاهی غرق در خیال بافیهایم میشوم. درباره تک تک آرزوهایم فکر میکنم و در ذهنم به تمامشان جامه عمل میپوشانم. اما پس از مدت کوتاهی متوجه این موضوع میشوم که امکان اجرای تمام آرزوهایم در طول مدت زندگانی وجود ندارد، مگر اینکه نامیرا باشم. در نهایت پی میبرم که برای رسیدن به بعضی خواستهها باید بعضی آرزوها را فدا کرد، اما انتخاب درست چیست؟ بارها برایم پیش آمده که در میانه راه متوجه شدهام که خواستههای سرکوب شده از قضا همانهایی هستند که بیشتر از هرچیز دیگری میخواهمشان. از همین رو مجدد آنها را با خود حمل میکنم ولی به دلیل همین فرصت کم بعضیهای دیگر را دور میاندازم، اما پس از گذشت زمان باز هم این اضطراب و پرسش به سراغم میآید که آیا آنهایی که حذفشان کردهام در دلم جایگاه کوچکی دارند یا بزرگ؟ این جدال هر روزه من در قبال طبقه بندی آرزوهایم است.
در طول زندگیام هیچگاه مساله برایم این نبوده که کدامشان را بیشتر و کدام یک را کمتر دوست دارم، مساله اصلی برایم این است که تمامشان میتوانند من را به آدم خوشحال تری تبدیل کنند. به همین دلیل است که در برهه از زندگی خلا هرکدام میتواند برایم آزاردهنده و غمگین باشد. محدود شدهام به یک چهار دیواری به نام زمان که اجازه نمیدهد همه چیز را با هم بخواهم.
پیشتر گمان میکردم که به دلیل ناپختگیام در زندگی توانایی انتخاب کردن را ندارم اما امروز احساس میکنم دلیل دودل شدنم ناپختگی زندگیاست! زندگی هنوز تعریف درستی از خودش به من ارائه نکرده است و در جغرافیایی که در آن هستم، زندگی همانند کودکیست که والدینش را گم کرده است. سردرگمی زندگی بیش از هرچیز دیگری تیشه به ریشه آرزوهایم میزند.
حال باید انتخاب کنم؛ محدود به این زندگی بمانم، یا اینکه نگذارم زندگی آخرین مرز آرزوهایم باشد.