خط شکن (روز ۳۳/کمین)

روز سی و سوم (کمین)

گمان می‌کنم که احساسات منفی همیشه در کمین من نشسته‌اند. زمانی که از ته دل می‌خندم، خاطره‌ای شاد می‌سازم، به موفقیت کوچکی دست پیدا می‌کنم و هر موقعیت زیبا و دلنشین دیگری که در زندگی‌ام پیش می‌آید، بلافاصله پس از آن چشمانی غرق در خون را می‌بینم که از تاریکی به من زل زده‌اند. چشمانی که منتظر یک فرصت هستند تا در کسری از ثانیه همه چیز را نابود کنند. خود را طعمه‌ای ضعیف و دلچسب می‌بینم که هیچ سلاحی برای دفاع از خود ندارد. در دل شادی‌های محض، تا به خود می‌آیم متوجه می‌شوم که در قعر اندوه و غم غرق شده‌ام؛ دست و پا زدن هم بی فایده‌است، اینجا هیچ ساحلی برای پناه بردن به آن وجود ندارد، تا چشم کار می‌کند دریای غم است.

چندوقتی سعی کردم که لااقل شناگر ماهری از خود بسازم. بتوانم برای چند ساعتی هم که شناور بمانم روی آب، اما دریغ از اینکه پایان این کشمکش همیشه خستگی است. بعد از تمام تلاش‌ها متوجه می‌شوم که محکوم هستم به غرق شدن، محکوم هستم به فرو رفتن به قعر این دریا.

امروز اما روال کارم را تغییر داده‌ام، خود را کرمی بر سر قلاب می‌بینم، با اینکه طعمه‌ای بیش نیستم اما همین طعمه هم قرار است ماهی شکار کند. از همین رو غم را همانند تنهایی فرصتی یافنم برای کشف هرچه بیشتر خود. هرچه بیشتر فرو می‌روم می‌توانم از زوایای بیشتری خودم را وارسی کنم و تعاریف تازه‌تری از خود در دفتر زندگی‌ام ثبت کنم. بگذار برایم کمین کنند؛ شاید شناخت، سهم طعمه‌ها باشد.