
روز سی و دوم (پریشان)
(تازه از خواب بیدار شدی یا تازه میخوای بخوایی؟)
ساعت سه بامداد بود و این پیام سوالی بود که دوستم از من پرسید. جواب ساده بود، (کل شب رو بیدار بودم و راستش نمیدونم اصلا بخوابم یا نه). اما دلم نمیخواست این جواب را بدهم. در نهایت به دوستم گفتم که از خواب پریدهام و چون مجددا خوابم نبرده سعی کردم با چرخیدن در فضای مجازی کمی وقت بگذرانم، اما درست قبل از پیام او تصمیم داشتم که مجدد بخوابم. در نهایت روز خوبی را برای دوستم آرزو کردم و از او خداحافظی کردم تا همانطور که گفته بودم تلفن را کنار گذاشته و بخوابم.
به گفته تمام محققان و پزشکان خواب کافی رابطه مستقیم با سلامت جسمانی و روانی فرد دارد، اما او میدانست سلامت جسمانی و روانیام، آخرین مواردی هستند که در زندگی بدان توجه میکنم. تنها خوابیدن مقولهای نبود که در زندگیام بهم ریخته بود. خود را درون خانهای ساخته شده از کاه میبینم که تقریبا هر روزه زلزلههایی سهمگین، باعث ویران شدنش میشوند.
پس از مدت کوتاهی مجدد تلفن را در دستم میگیرم و در فضای مجازی مشغول وقت کشی میشوم. من هم مانند بسیاری از مردم درگیر جذابیت عجیب و غریب ویدیوهای به اشتراک گذاشته شده در فضای مجازی هستم. اولین ویدیویی که میبینم طنز است، ایده و محتوای خاصی ندارد ولی خنده بر لبانم میآورد. ویدیو بعدی مربوط به حیوانات کوچک است، احساس میکنم گونهای از سنجابها باشد، برخلاف احساسی که مردم در برخورد اول از من و ظاهرم دریافت میکنند علاقه بسیار زیادی به چیزهای کوچک و مینیمال دارم. (هرچند که دوسداشتم کمی بیشتر شبیه به ظاهرم رفتار کنم و احساس میکنم در تمام زندگی آدمها پس از پی بردن به روحیه حساسی که دارم از من نهایت استفاده را میکنند و در پس ذهنشان اینگونه است که نهایتا میگوید فلانی آدم خوبی نبود، و خب من هم که ظاهرم داد میزند آدم خوبی نیستم. کاش حقیقتا آدم خوبی هم نبودم، البته نمیدانم عواقب آدم بد بودن چه خواهد بود ولی آرزو داشتم گهگاهی شبیه به ظاهرم باشم. حالا انگار الان آدم خوبیم! لابد آدم مزخرفی هستم که اینقدر بلا سرم اومده و در نهایت کسی نیست که من رو درک کنه. اگه تمام حرفهایی که دوستام بهم میزنن و تمام محبتی که به من دارن دروغ باشه چی؟ لابد هست دیگه! اصلا اگه آدم خوبی نبودم میتونستم اینقدر دوست و رفیق داشته باشم؟ ولی اگه آدم خوبی بودم اینهمه دوست و رفیق تو لحظههای سختی پیشم میبودن دیگه؛ ولی شاید هم بودن و هستن. نکنه من زیادی تشنه توجه و ترحمم؟ یادمه یبار کسی که برام خیلی عزیز بود بهم گفت که تو خیلی بیچارهای و آدم دلش برات میسوزه، بخاطر همینه که دلم نمیاد تنهات بزارم، خیلی بهم برخورد).
ویدیو سوم کاملا کلیشهای است، درباره تنهایی آدمها و مظلومیت انسانهای مهربان. (هزار بار از این ویدیوها دیدم اما بازم هرسری که میبینمشون بغض میکنم و برا خودم ذخیرهشون میکنم. ولی خیلی عجیبه که انگار توی تمام دنیا همیشه یه الگو ثابت برای غم وجود داره. یجورایی که انگار چند دسته از آدمها صرفا برای غمگین و دلشکسته بودن بوجود اومدن. بنظرم حتی باید روشون مطالعه کرد، انسانهای ساده، مهربون، سخت کوش، بامزه و چنتا ویژگی که همیشه پایه ثابت غم هستند. مثلا اگه گونهی انسان رو خرس در نظر بگیرم از نظر من این آدما شبیه به پاندا هستن و با اینکه هزاران ساله میدونن بامبو براشون ضرر داره و نباید غذای مورد علاقهشون باشه ولی بازم بامبو میخورن، دقیقا مثل همین آدمهای پاندا گونه، با اینکه میدونن مهربونی و سادگی در نهایت یجایی زمینشون میزنه، دلشون رو میشکنه و دریایی از غم رو به ساحل زندگیشون میاره با این حال باز هم مهربونن، و باز مهربونن، و باز..).
ویدیو چهارم درباره کمکهایی است که هوش مصنوعی میتواند برای شروع یک کسب و کار شخصی به انسانها بکند. ویدیو را ذخیره میکنم تا شاید در زمانی که توانستم بالاخره یکی از ایدههایی را که در سرم دارم اجرایی کنم از آن استفاده نمایم. (چرا اون ایده رو نرفتم دنبالش؟ میدونم که میتونه موفق بشه و میدونم که قطعا میگیره ولی دلشوره داشتم که شرایط زندگی هی عجیب و عجیب تر بشه. من که نمیتونم همه چیز رو مدیریت کنم، و قطعا با این روال جامعه و اوضاع مملکت حتما به مشکل میخورم. ولی کاش حداقل تلاشم رو توش میکردم شاید یه اتفاقی برام میوفتاد. همیشه همین بودم، یا تلاش نمیکردم یا اگرم تلاش میکردم نصفه نیمه ولش میکردم. شاید واقعا آدم به درد نخوریم. نه بابا اگه آدم به درد نخوری بودم که تا همینجا هم نمیتونستم بیام جلو، حالا انگار شقالقمر کردم تا اینجا زنده موندم. ولی خیلیا قبول داشتن که ایدههام بکر و دست نخوردهست، ولی خب خیلیا هم بهشون میخندیدن. اصلا اونا چی از زندگی من میدونن؟ شاید اگه منم شرایط برام فراهم میبود خیلی بهتر و قوی تر عمل میکردم، اصلا مگه شرایط برای همه همیشه فراهم بوده؟ پس حتما تنبلم. شایدم آدم بی استعدادی هستم. تو چنتا چیز استعداد الکی دارم ولی، مثل نوشتن، البته باید قبول کنم بجز تنها دوست صمیمیم هیچکس دیگهای نوشتههام رو قبول نداره. شاید اونم دلش برام میسوزه! همیشه دوسداشتم یه چیز متفاوت خلق کنم، یه برند عجیب، یه محصول متفاوت، یه کتاب خاص یا هرچیزی که فقط و فقط مختص به خودم باشه و هیچکس دیگهای از عهدهاش برنیاد، ولی الان که دقیق تر نگاه میکنم فقط چیزهایی به ذهنم میرسه که قبل از من صدها نفر دیگه هم بهش رسیدن. خودمم مثل ایدههامم، خاص نیستم. شاید به اندازه کافی وقت برای کارام نمیزارم. ولش کن حالا انگار اگه وقت میذاشتم چه اتفاق خاصی میوفتاد؟ شاید واقعا آدم احمقی هستم، لابد هستم که نتونستم دانشگاه رو تموم کنم و مدرکم رو بگیرم. در نهایت هم که بیخیالش شدم، مثل هزارتا چیز دیگه که تو زندگی بیخیالشون شدم. من خیلی آدم ضعیفیام).
ساعت ۳:۰۴ بامداد یک پیام دیگر از سمت دوستم آمد، یک ویدیو خندهدار برایم فرستاده بود و بلافاصله نوشته بود :(اگه هنوز بیداری اینو ببین خیلی خوبه).