خط شکن (روز ۳۰/خسرو)

روز سی‌ام (خسرو)

از زمانی که به‌‌خاطر دارم در کنار او هستم. مردی مهربان، زود رنج، افسرده، دلشکسته، به تاراج رفته و خسته. مردی با هزاران قصه نانوشته و ناخوانده. مردی که ثابت قدم بودنش، غرور را در من زنده می‌کند و از پا افتادنش جهان را بر سرم خراب می‌کند. پیش از او به‌خاطر ندارم نامم چه بود، اما بعد از آمدنش نامم شد خسرو.

قلب شکسته و مهربانش دلیل تصمیم من برای هم‌سفر شدن با او بود. یقین داشتم که می‌تواند جهانی را نشانم بدهد که نمی‌شناسمش، جهانی مملو از عجایب و اتفاقات گوناگون که می‌تواند مرا وارد هزاران ماجراجویی عجیب کند. حقیقتا هم‌سقر شدن با او انتخاب اولم نبود، ولیکن بودن در کنارش تبدیل به آخرین هدف و آرزویم در زندگی شده است. ترکیب جالبی‌ست، مردی که از تمام جهان، تنها یک نفر را می‌خواهد تا باورش کند و پا به پایش قدم بردارد، و منی که از دار دنیا تنها می‌خواستم چنین جایگاه ویژه‌ای را نزد کسی داشته باشم.

در مسیر سفرمان، روز های عجیبی را پشت سر گذاشته‌ایم؛ روزهایی مملو از شادی، غم، ترس، شگفتی و هزار و یک اتفاق و احساسات مختلف. اما باید بگویم بودن در کنارش چیزی فرای تمام اینها را نصیبم کرده است. احساس می‌کنم توانسته‌ام با او به معنای واقعی چرایی و دلیل بوجود آمدنم پی ببرم. همیشه گمان می‌کردم رسیدن به این مفهوم مهم در زندگی مسیری بسیار دشوار و طاقت فرسا دارد، ولی بعد از او متوجه شدم مسیر چرایی ما را کشف نمی‌کند، گاهی این کشف بزرگ منوط بر اتفاقات بسیار کوچک است. اتفاقاتی پیش پا افتاده که در لا به لای زندگی پر از ابهام‌مان گم شده‌اند. اتفاقاتی بشدت ساده مانند خواب رفتن دست و پا، یا شنیدن صدای سکوت، و یا حتی یافتن یک هم‌سفر.

(خب دیگه خسرو، اینجا هم کارمون تموم شد. بیا ببینیم بعد این قراره درگیر چه داستانی بشیم).

مرد افسار اسبش را به دست گرفت و رهسپار ماجرایی تازه شد.