
روز بیست و هشتم (لمس)
پیروز یا مغلوب، هر دو طرف در یک نبرد مبارزه خواهند کرد؛ حتی یقین دارم که هر دو طرف تا آخرین لحظه نبرد احساسات یکسانی دارند. ترسهای مشترک، اضطرابهای یکسان، احوالات همسو.
اگر زندگیمان سراسر نبرد باشد، دیگر چه فرقی میکند برنده باشیم یا بازنده؟ بهرحال باید تمام احساسات بد را از سر بگذرانیم. این روزها شوق پیروزی و ترس از شکست را در درون خودم تا حد زیادی کم کردهام و همین موضوع باعث شده که آرامش نسبیای را بدست بیاورم که پیش از این آن را فقط نتیجه موفقیتهایم میدانستم. شاید معنای واقعی زندگی همین باشد، باید بتوانیم فارغ از نتیجهها لذت نهفته در هر مسیری را کشف کنیم. برچسبهای برنده و بازنده را از روی قلبمان حذف کنیم و از میلیاردها مسیر متفاوتی که زندگی پیش رویمان قرار میدهد استفاده کنیم.
تصمیم دارم برای مدتی در زندگی لمس باشم، بی توجه به هر چیزی فقط در مسیر پیش رویم قدم بگذارم. این کار البته ساده نبود، البته برای من. در لجباز گفته بودم که زندگی همیشه سعی میکند جهت عکس تصمیمات شما عمل کند، برای چنین زندگی لجبازی راه رفتن ساده شما هم میتواند نوعی دست آورد بحساب بیاید، در این حالت زندگی تمام سعی خود را میکند که شما را مغلوب کند تا بلکه از راه رفتن دست بکشید. در این صورت راهکار چیست؟ برای من راهکار بسیار ساده بود، فقط باید میپذیرفتم که شکست خوردهام. زندگی هر چه را در گوشم خواند پذیرفتم و قبول کردم، ولی مجدد به راه خود ادامه دادم. این کار باعث شد آنقدر لمس شوم که دیگر صدای زندگی را مثل قبل نشنوم.