
روز بیست و هفتم (خشم)
تر و خشک باهم میسوزند. در بسیاری از موقعیتهای زندگیام، نقش همان چوب تری را داشتم که همراه جنگلی از چوبهای خشک سوخت و خاکستر شد. هزاران بار از خودم پرسیدام که گناه من چه بوده؟ این پرسش تکراری و بیپاسخ دست آخر من را به نتیجهای مبهم و احمقانه رساند، نتیجهای که در آن به جای اینکه بیگناهی خود را فریاد بزنم، بهدنبال دلیلی باشم که خود را گناهکار بشمارم تا شاید کمی از خشم آوار شده بر سرم را درک کنم؛ تا شاید درک کنم که چرا همیشه تر باید با خشک بسوزد.
همین سازوکار بود که باعث بوجود آمدن دریایی از خشم و نفرت در درونم شد. دریایی که خود آن را قطره قطره پر کرده بودم. دیگر توان مهار کردن این دریا را ندارم، و از آنجا که برای اولین بار است که میخواهم رهایش کنم، هیچ درکی از اتفاقات بعد از آن هم ندارم. میگذارم رها شود، شاید بتوانم درباره پس از فاجعه بنویسم.