
روز بیست و ششم (هیاهو)
بعضی از اتفاقات برایم آزاردهنده است. احساس میکنم که تمام بذرهای زندگیام را در مسیر سیلاب کاشتهام. از هر سویی به زندگی نگاه میکنم چیزی جز طغیان نمیبینم، حال چه فرقی میکند که در مسیر این طغیانها علف هرز بکارم یا گل داوودی؟
سرشت این راه ویرانیست، آنچه را هم که به زحمت میسازم دست آخر باید بنشیم به تماشای از بین رفتنش.
بسیاری اتفاقات برایم آزاردهنده است. هر جریانی میتواند انقلابهای بزرگی را در درونم به راه بیاندازد، انقلابهایی که در نهایت تلی از ویرانی از خود بر جای میگذارند.
شاید تمام اتفاقات زندگی برایم آزاردهنده است. فریادهای خفته در درون هر چیزی را میشنوم. زندگی یک مراسم باشکوه است که در دل ویرانترین تالار شهر برگزار میشود؛ و من که میهمان ویژهی این مراسم هستم، باید برای اولین بار به سمفونی شماره ۴۱ موتسارت گوش بدهم. امروز، صدای این سمفونی بلندتر از هر روز دیگریست، شاید وقت آن رسیده که در میان این هیاهو فریاد بکشم.